Bram van Donk

*

24 Juli 1938, Goes

†

7 November 1995, Raamsdonksveer (NB)

bijdrage 03 februari 2010

Bram was de vierde en jongste jongen uit de 9 broers en zussen en twee na jongste uit het gezin. Opgegroeid in Goes. Zijn leven lang was hij altijd ‘haantje de voorste’ en waar hij zich liet zien, was zijn aanwezigheid gelijk voelbaar in elk gezelschap. Bram is ruim 20 jaar getrouwd geweest, woonde toen in Waalre en kreeg daar drie kinderen. Op 26-10-1984 heeft hij zijn vriend Kees Roose ontmoet. Dit werd de directe aanleiding tot de scheiding.

Toch zijn de 11 jaren die volgden heel gelukkige jaren voor Bram geweest, ondanks het feit dat al een jaar na de scheiding het weten van de hiv besmetting in de relatie een centrale rol kreeg toebedeeld. Daardoor was de relatie er ook een van lotgenoten. Ruzies of problemen werden daardoor telkens weer gemakkelijk gerelativeerd. Beperkingen bleken er te zijn om overwonnen te worden, telkens weer. Om thuis verzorgt te kunnen worden hebben Bram en Kees daarom, zo slecht als het al ging, toch samen nog een huis met praktijk-aan-huis gebouwd. Daardoor heeft Bram de kans gehad om na een jarenlange strijd tegen de aftakeling van zijn lichaam toch in alle rust, omringd door veel liefde, thuis te kunnen sterven.

Na de scheiding was het contact met zijn kinderen afwezig of heel moeizaam. Hij kon dit verdriet dragen door zijn rotsvaste vertrouwen in het geloof. Motto voor hem is altijd gebleven: “Gods liefde en genade zijn oneindig groot”. En dat droeg hij ook zelf uit. Ook al kon hij in zijn ijver en enthousiasme de mens tegenover zich soms toch wat uit het oog verliezen.

Hij was vooral te typeren met woorden als: Zorgzaam, openhartig, humor, pretoogjes, actief, optimist, ijdel, bruggenbouwer, vechter. Tot het laatste moment heeft Bram zijn optimisme, humor en zelfrespect kunnen bewaren, met veel hulp van familie en veel vrienden in de laatste fase van zijn leven. Hij was klaar om te gaan en had daar volkomen vrede mee. Omdat de tijd en het sterven veel wonden heelt, schreven de kinderen in de rouwadvertentie: “Weer scheiden onze wegen, maar nu is het goed”. Zelf had hij het liefst nog een nieuwe vriend voor Kees gezocht.
Op de postzegel van de rouwkaart stond het levensmotto van Bram verwoord: “Je leeft maar heel kort, een enkele keer. En als je straks anders wilt, kun je niet meer. Mensch durf te leven!”

partner Kees