BSP-nieuwsbrief juli-aug 1988 p. 1-2

Vrouw aan het woord

"Ik weet inmiddels alweer ruim anderhalf jaar dat ik sero-positief ben. Besmet door heteroseksueel kontakt. Ik werd doorverwezen naar een psychiater, maar daar had ik niets te zoeken. Met een aantal vriendinnen en vrienden heb ik er goed over kunnen praten. Gelukkig ben ik vrij realistisch en kan er goed mee omgaan.

Een kind ter wereld brengen is altijd een grote wens geweest. Dat verlangen ken ik nog even zo goed, maar ik weet dat dat niet kan. De kans van zo'n 50% dat mijn baby dan met HIV besmet wordt wil ik niet op m'n geweten hebben. Al was de kans 10%, nee dan nog zou ik me datzelf, m'n kind niet willen aandoen.

Zo langzamerhand loop ik naar de 30. Veel vriendinnen praten over het zwangerschap. Zij, die weten dat ik sero-positief ben, voelen zich soms geremd, uit angst dat ze mij zullen kwetsen. 'Nee hoor', zeg ik dan, 'dat heb ik gewoon uit mijn hoofd gezet.' Ik heb allang geïnformeerd naar mogelijkheden om een pleegkind in huis te nemen. Ik kom zonder meer in aanmerking. Alleen zou ik dat nu nog niet willen: ik heb een leuke baan, een éénkamer-woning. Dat zou ik dan natuurlijk moeten opgeven. Dat komt later wel.

Nee, ik zou het heel erg vinden als vriendinnen hun verlangens naar het moederschap niet meer met mij zouden durven bepraten. Dán zou ik me in de kou gezet voelen. Als medewerkster bij de BSP voel ik me in de eerste plaats mens. Oh, ik weet zeker, als er meer vrouwen bij komen, dat vrouwen zich ook duidelijker binnen de BSP zullen kunnen ontwikkelen als groep. Ik moedig dan ook graag sero-positieve vrouwen aan om medewerker te worden bij de BSP. Een gespreid bedje kun je nog niet verwachten, we zijn natuurlijk vrijwilligers, amateurs. Maar samen kunnen we zoeken naar steun, wederzijds begrip en respekt."

Marieke