Hivnieuws 77 - juli/augustus 2002 p. 15-17 uittreksel

Aids Memorial Day 2002

Wat voor betekenis heeft Aids Memorial Day en heeft deze dag in de huidige vorm nog zin? De KRO heeft hierover een aantal bezoekers van Aids Memorial Day geïnterviewd en deze interviews verwerkt in een radioprogramma. De volledige interviews waren te horen tijdens de bijeenkomst in de Beurs van Berlage op 25 mei jongstleden. Twee ervan plaatsen we hier in verkorte vorm.

Ria
Ik ben Ria, de moeder van Ruben die in oktober 1994 is overleden aan de gevolgen van aids. Het is vrij logisch dat mijn gedachten bij Aids Memorial Day vooral uitgaan naar hem, maar er zijn velen voor hem gegaan die ik ook heel goed gekend heb en ook aan hen denk ik heel erg veel en zeker die dag. Ik begin 's morgens met mijn rode lintje op te doen en ik neem vrij. In ieder geval maak ik geen afspraken en ik neem er gewoon de tijd voor om aan die mensen te denken en om een kaarsje op te steken. Ik ga naar het graf van Ruben, leg er een bloemetje neer en verzorg de plantjes. Ik ben meer dan op andere dagen bezig met hoe het allemaal was en hoe het gegaan is. Ook met wat een mooie tijd we hadden. Hoe Aids Memorial Day in de tijd dat hij nog leefde van groot belang voor me was en ik heel veel ondersteuning vond in dat massaal aanwezig zijn om al die mensen te gedenken.

Wanneer ging u voor het eerst naar Aids Memorial Day?
Ik denk dat dat in 1992 was. Toen werd ik gevraagd door Jeanette Kok van de Hiv Vereniging om een rede te houden. Ik heb daar toen mijn persoonlijke verhaal verteld. En vervolgens heeft Ruben in 1993 zijn verhaal gedaan. In 1994 zijn we niet gegaan. Toen leefde Ruben nog, maar hij was zo ziek toen. We hebben thuis in stilte herdacht. Ik denk dat ik nog twee keer geweest ben nadat hij was overleden en daarna had ik het persoonlijk niet meer zo nodig.

Is het niet raar om daar dan opeens zonder hem te staan?
Ik vond dat veel verdrietiger. Misschien is dat ook wel de reden dat ik het niet meer gedaan heb. Langzamerhand raak je er toch verder bij vandaan. Ik pakte ook langzamerhand weer mijn eigen leven op. Het voelde niet heel goed om in de wereld van het aidsgebeuren te blijven hangen. Het leven gaat door, de behoefte was er gewoon niet meer.

Ziet u uzelf nog wel eens naar Aids Memorial Day gaan?
Ja, in ieder geval ga ik dit jaar. Ik kan niet zeggen: ik ga nooit meer. Ik kan ook niet zeggen: ik ga er in het vervolg weer naar toe. Ik lever er wel graag een bijdrage aan. Mijn persoonlijke behoefte is nu vrij klein. En het belang ervan in die jaren dat ik het wel nodig had, dat vind ik gewoon groot. Ik ben er ook heel erg voor dat het blijft. En het is heel belangrijk om met elkaar in een ruimte alle geliefden, partners, kinderen, vaders, moeders te gedenken. Daar heb ik gewoon destijds heel veel kracht aan ontleend. Ik hoorde van de week nog in het nieuws dat het aantal positieven weer groeiende is. Het is ook heel belangrijk dat er voor die mensen deze mogelijkheid blijft bestaan en ik vind ook dat het niet genoeg in het nieuws kan komen.

U gaat er wel voor uzelf heen?
Ja, ik ga er voor mezelf heen.

Niet omdat u wordt gevraagd?
Dat is een gemene vraag! (gelach) Ik heb tegen Jeanette gezegd: ja oké. Voor mij persoonlijk is het niet meer echt nodig, maar ik vind het wel nodig voor al die anderen, en je krijgt me dit jaar dus weer naar Amsterdam op 25 mei. Ja en wie weet!

Paul Roozenburg