"Hoe kan het zo erg zijn?" vroeg ik.
"Hoe kan het zo erg zijn dat sommige mensen nog voor ze tien jaar zijn, dood moeten gaan?"
"Hoor eens Kruimel, ik geloof niet dat het zo erg is" zei Jonathan, "Ik geloof dat je het fijn krijgt".
"Fijn", vroeg ik. "Is het soms fijn om onder de grond te liggen en dood te zijn!"
"Natuurlijk niet" zei Jonathan, "maar het is eigenlijk alleen je schil die daar ligt. Zelf vlieg je heel ergens anders heen".
"Waarheen dan," vroeg ik, want ik kon het nauwelijks geloven.
"Naar Nangijala," zei hij . . . .

Deze tekst uit "De gebroeders Leeuwenhart" van Astrid Lindgren (pag. 6) is door Ruben zelf gekozen.

Vandaag heeft Ruben afscheid van ons genomen. En wij van hem. Wij zijn verdrietig en trots.

dag mijn allerliefste prins - Justine
dag dappere zoon - Ria
dag lieve Ruben - Mayra
voor mij blijf je schitteren - Leo
vriend van: Clem, Marco H., Wilrik, Bas, Marco S., Wilco