Ivo Petrus Corthals

*

16 November 1936, Surabaya/Soerabaja, Indonesia

†

6 September 1988, Amsterdam

binnenhuisarchitekt, restaurant uitbater

medeoprichter Belangenvereniging voor Mensen met Aids

GAY Krant 115 - 24 september 1988 p. 5

Op maandagmiddag 12 september hebben Hajo, familie, vrienden en vriendinnen afscheid genomen van Ivo Corthals (52). Vier dagen eerder was hij aan de gevolgen van aids bezweken. Twee jaar en acht weken hebben Ivo, Hajo en hun omgeving kunnen wennen aan die diagnose, en hoewel Ivo ervan overtuigd was dat hij aan aids zou sterven en allerminst in wonderen geloofde, heeft hij alles op alles gezet om de tijd die hem restte zo zinvol mogelijk te besteden.

Ivo koos daarbij voor baanbrekend werk in de BMA, de Belangenvereniging voor Mensen met Aids en ARC, die hij hielp oprichten en waarvoor hij lange tijd als secretaris en woordvoerder optrad. Op televisie, voor de radio en in andere media trad hij open en eerlijk als individu met aids naar buiten en droeg daarmee geweldig bij aan de emancipatie van mensen met aids.

Ook in De GAY Krant liet Ivo Corthals zich niet onbetuigd. In het oktober-nummer van 1987, nu bijna een jaar geleden, wond hij er, zoals we van hem gewend waren, geen doekjes om. ‘Geld voor aids komt er pas echt als een prinsje het krijgt,’ zei hij, verwijzend naar de financiële miskenning door de overheid van het aidsprobleem en het stelselmatig buiten elk overleg houden van de getroffenen zelf.

Niet alleen naar buiten toe stond Ivo Corthals op de bres voor de belangen van mensen met aids. Dat deed hij ook binnen de BMA zelf. Met zijn partner Hajo runde hij de telefonische hulplijn voor mensen met aids, maar ook was hij intensief bezig met het verwerkingsproces van aids en het voor hem vaststaand naderend einde. Bij Ivo en Hajo thuis lag de oorsprong van de eerste gespreksgroepen waar mensen met aids, hun partners, familie, vrienden en vriendinnen emoties met elkaar konden delen en daarmee leren verwerken. ‘Sterven kun je samen, doodgaan doe je alleen,’ was het thema van die gesprekken.

‘Samen sterven is samenleven tot aan de dood.’ Met zijn Hajo heeft Ivo intensief naar de achtste september toegeleefd en is daarbij velen tot voorbeeld geweest. Onder de tonen van Mozarts klarinet-concert, heldere blokfluitklanken en het meegeven van de liefdesboodschap uit de eerste brief van Paulus aan de Corinthiërs (hoofdstuk 13 de verzen 1-1 3) aan zijn nabestaanden, hebben zij Ivo zelf ter aarde besteld. Er blijft leegte achter, maar ook kracht en hoop door alles wat Ivo in die laatste twee jaar nog tot stand heeft helpen brengen.