Hans Dieter

†

7 December 1991, Amsterdam

antroposofie

Drugspastoraat & Zondagsviering Nieuwsblad 34 (1991) p. 13-14

In Memoriam Hans

Op zaterdag 7 december is in het Flevohuis Hans Dieter overleden.
Met een prachtige roze, door Hans zelf ontworpen rouwkaart zijn familieleden en bekenden van Hans overlijden op de hoogte gesteld. Op de voorkant van de kaart was een vlinder te zien, symbool van overgang naar een ander leven. De vlinder is eerst rups, weeft een cocon en wordt dan vlinder. Vandaar dat Hans voor de vlinder op zijn kaart had gekozen. Op de voorkant van Hans kaart staat te lezen:

Het brood alleen kan ons niet voeden,
wat ons in het brood geneest,
is het eeuwig woord van God,
is leven en is Geest.

Binnen in de kaart staat te lezen:

Zoals de tere bloesems aan hun ontvouwing weven
stil aan de zon zich overgeven,
zo laat ook mij, heel stil en blij,
het geheimnis van uw stralen merken,
om U door mij te laten werken.

Aan de achterkant staat:

Lieve mensen bedankt, het leven was voor mij niet altijd makkelijk, daarom was ik ook niet altijd makkelijk voor anderen, hiervoor mijn excuses.

Hans Dieter

Voor mij typeert deze kaart, hoe ik Hans in het Flevohuis en het ziekenhuis leerde kennen: Zijn einde bewust onder ogen ziend en er heel creatief en religieus mee bezig zijn. Hans ging zijn noodlot niet uit de weg, maar maakte zover het mogelijk was iets moois van. De sfeer ademde ook zijn afscheidsdienst op 11 december in de kerk van de Christengemeenschap in Buitenveldert uit evenals zijn begravenis.

Tijdens de kerkdienst sprak Hans' broer Emiel een ontroerend herdenkingswoord uit. Daarin vertelde hij onder andere dat Hans al jong tot de ontdekking kwam dat hij in het verkeerde lichaam geboren was. Hij was liever vrouw geweest. In die tijd, het begin van de jaren 60, bestond daar nog geen begrip voor.

Hans zocht het eerst in een strenge geloofsrichting waarin homoseksualiteit wel werd afgekeurd, maar waar toch over God werd verteld. Over een God die van ieder persoonlijk hield. Later bleek Hans daar toch niet mee uit de voeten te kunnen. Hij zocht verder en raakte in de drugs verstrikt. Bij Hans pogingen weer van de drugs af te komen, ontdekte hij de antroposofie, waar hij wel voldoende ruimte voor geestelijke ontwikkeling vond. Tot zijn eigen teleurstelling lukte het hem ondanks dit houvast niet van de dope af te komen. Toch heeft hij tot het laatst een menselijke waardigheid ten toon gespreid, die zeldzaam is, zeker bij mensen die met zo’n dodelijke ziekte worden gekonfronteerd.

Veel mensen zullen Hans' humor, diepgang en unieke verschijning missen. Op deze plaats is ook een compliment voor Hans' trouwe ouders, die hem ondanks alles nooit lieten vallen, voor zijn buddy Sjaak en buddy Evelien op zijn plaats.

Hans we zullen je missen en je in onze gebeden in de Crypte blijven gedenken.

Ricus Dullaert