Willem Hendrik

*

3 Februari 1952, Woerden

†

4 Maart 2004, Amsterdam

Drugspastoraat Nieuwsblad 166 (2004) p. 15-16

In memoriam

Donderdag 11 maart hebben we op begraafplaats Barbara afscheid genomen van Willem. Willem was een oude bekende in de scene. Willem was ziek. Al een paar jaar lag hij in de Gastenburgh. Vrienden van de G'burgh en medewerkers van het Leger des Heils hadden veel met Willem opgetrokken. Bij de MDHG was hij ook een goede bekende. Er waren veel mensen op de begrafenis. Natuurlijk Oesie, want 'Willem en Oesie' waren onafscheidelijk geweest. Ook zijn dochter Patricia was er, plus familie uit Woerden. Majoor Henny Tinga ging voor in de dienst. Bij het graf van het Drugspastoraat sprak Gerson de afscheidswoorden.

Het kerkje op Barbara was vol. Met elkaar hebben we Willem herdacht. Zuster Andree-Julienne die hem vaak had bezocht sprak de volgende woorden:

Willem ken ik zolang als hij in de Gastenburgh woont. Maar hij was veel op zijn kamer, van een echt gesprek kwam het niet zo vaak. Verleden jaar, toen hij weer opgenomen was, ging ik bij hem op bezoek. Hij was heel blij om mij te zien, bedankte me verschillende keren, en wij hadden een indringend gesprek, over alles wat hem bezig hield. Over Oesie, en over zijn kinderen die heel belangrijk voor hem waren. Hij zei dat hij hen niet wou belasten met zijn leven.

Tijdens zijn laatste opname in het ziekenhuis kwam ik regelmatig op bezoek. De eerste keer konden we ook goed praten, maar daarna was hij echt te ziek. Hij zei me toch dat hij naar Lourdes zou gaan als hij beter zou worden. Helaas heeft het niet zo mogen zijn.

De laatste keer vroeg hij me uitdrukkelijk terug te komen... "ik ben nu zo ziek. kom je echt terug?" Ik kwam terug, maar hij was voor onderzoek weg en vrijdag toen ik weer wou gaan was hij al overleden.

Willem, ik ben terug gekomen, deze keer om afscheid van jou te nemen. Ik hoop dat je nu vrede hebt, dat je ten volle kan leven.

Andreé-Julienne

Er waren overal uit de stad vrienden en kennissen van Willem, van de MDHG, maar ook oude bekenden uit de Veste, zoals HP. Hij zei het volgende:

Willem

Willem is eindelijk gekomen, maar is toch een ufo geworden. Hij wou naar de melkweg de binnenkant bezoeken, daar weet hij alles van, vooral in de nachten. Zijn bezette bankei waar hij dan zijn dopie nam met medelotgenoten, vrouw of man, daar was ik soms ook getuige van, met mijn broer die Willem gezelschap hielt, die nachten daar met zijn drieen op dat bankje, net als de drie musketiers alles in de hemel inbliezen en de ufo’s zagen.

Ik zelf zag niets vliegen maar hun wel, was ook niet dronken, maar zij bleken een metaal voorwerp te hebben dat klein was en glom in de maneschijn. Maar daaronder de blauwe hemel rokend uit zijn pijpje, soms toch een gevloek. Die Oesie dat was zijn gezellin en een hele tijd, die had weer wat geflikt dat hij alleen wist. Maar het kwam altijd weer goed met die twee. Als ze geld konden pinnen dan had die man rust, maar het gaat zo snel op. Dan was het weer peze naar hier en daar, dag en nacht uit te sloven voor iedereen daar op die dijk, ja.

De meeste gebruikers kent Willem van Oesie, het stel, overal bekend in de portieken, inloophuizen, parken bedenk het zelf maar. Nu is willem weg met zijn ufotje die hij al heel lang zag, die nachten met mijn broer en met mijzelf op het bankje op de binnenkant.

Vrij en blij te gebruiken, hun dopie uit te blazen. Blijf nu even leeg in gedachten, je nachtwacht.

HP

We wensen Oesie en dochter Patricia veel troost en kracht in de komende tijd van gemis.

pastor Gerson