Anja Joos

*

30 April 1960, Stuttgart

†

6 Oktober 2003, Amsterdam

Drugspastoraat Nieuwsblad 165 (2003) p. 10-11

In Memoriam

begrafenis: Begraafplaats St. Barbara, 17 oktober 2003
Vanaf dinsdag 7 oktober drong langzaam maar zeker het bericht door dat Anja dood was en op welke afschuwelijke wijze een einde aan haar leven was gekomen. Slachtoffer geworden van geweld, van zinloos geweld. Haar dood heeft niet alleen ons, maar ook zeer velen in Amsterdam en in heel Nederland getroffen.

Op verschillende momenten en manieren hebben we uiting kunnen geven aan onze gevoelens. Op zondag in de Crypte brandden velen een kaarsje - een zee van licht. Op woensdag liepen velen mee in de stille tocht. En op vrijdag namen we afscheid in een herdenkingsdienst en begroeven we Anja op St. Barbara.

Uit de overweging tijdens de dienst:

Maak je dus niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag van morgen zal zich wel bezorgd maken over zichzelf. Iedere dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad.

Toen ik afgelopen week over en tekst voor de herdenkingsdienst zat na te denken, kwam ik telkens weer op deze tekst uit.
Anja had meer dan voldoende om zich zorgen over te maken. Maar het mooie aan Anja was dat zij altijd zichzelf bleef. Ze liet zich er niet door ondersneeuwen. Hoe ze dat deed? Daar spraken we eigenlijk nooit zo over. Zoals je daar in de scene en op straat wel vaker niet uitgebreid over praat. Leven, is niet iets waarover je praat; leven is iets wat je doet. Leven is iets waar je voor vecht of het is iets dat je deelt. Maar daar ga je niet uitgebreid over filosoferen. En dat doe je al helemaal niet als het de kant van de ellende opgaat.

En dus leefde ze maar bij de dag, met de zorgen van die dag - de methadonverstrekking, hoe kom ik aan een pakje shag, waar vind ik een leesbril. Tussen de bedrijven door genoot zij van datgene waar haar hart naar uit ging: van Alfa en Rambo, van de praatjes met vrienden, van de bezoekjes aan tante Hetty enz. Vooruitkijken en denken aan wat er komt als dit of dat gebeurt... dat had Anja in haar leven wel afgeleerd. Anja was niet bezig met het zeker stellen van haar leven, daarvoor had ze al teveel meegemaakt. Ze leefde bij de dag, en elke dag nam zelf z'n vreugde en z'n zorgen mee.

Eén beeld van Anja staat me wat dat betreft voor ogen. Toen we in Lourdes waren, was onze groep uitgenodigd om zich samen met anderen te presenteren in een groot paviljoen. Traditiegetrouw voerden wij als Amsterdammers een niet al te subtiele Polonaise uit. Niks voor de fijnproeves onder ons, maar we brachten de handen op elkaar en de stemming kwam er snel in. Maar het feest was pas echt af toen de groep uit het Caraibische Martinique met swingende muziek en rum cocktails de vloer over nam. Daar stond Anja, veertig kilo. Ze babbelde vrolijk met de donkere en stevig gebouwde Caribische broeders en zusters. En op haar geheel eigen wijze danste ze. Anja danste: Een vrouw zonder uitkering, zonder verzekering, zonder familie, met huurschuld tot over de oren, HIV-besmet... Zij danste.

Wie dat kan, is een voorbeeld.
Wie dat kan, is in Gods koninkrijk.
We hielden van haar, we zullen haar missen.

pastor Gerson Gilhuis