Eddy

*

10 Juni 1960

†

9 Juli 2003, Amsterdam

Drugspastoraat Nieuwsblad 164 (2003) p. 8-9

In Memoriam

crematie: Amsterdam, De nieuwe Ooster, 16 juli 2003
Op woensdag 16 juli waren we met een kleine kring van familie en vrienden van Ed bijeen om afscheid van hem te nemen. Ed was een week daarvoor in het Flevohuis - vroeg in de morgen - in alle rust heengegaan. Nog maar een maand daarvoor was hij 43 jaar geworden.

In de afscheidsplechtigheid sprak ik het volgende in memoriam uit.

"Ik kende Ed nog niet zo lang. Eind mei had ik voor het eerst kennis gemaakt met zijn vrouw Manon; ze kwam naar het drugspastoraat toe, om te vragen of we Ed wilden opzoeken. Hij was al langer ziek, maar nu ging hij plotseling erg achteruit en lag hij in het ziekenhuis.

De volgende dag ben ik bij hem in het VU ziekenhuis geweest. Daar lag hij, hartstikke ziek. Maar hij lag er niet rustig bij, want hij was iets kwijt en dat moest eerst gevonden worden. Pas toen hij zijn mobieltje gevonden had - want dat was zoek, hij bleek er bovenop te liggen - had hij de rust voor een gesprek.

In de paar gesprekken die ik met Ed gevoerd heb, heb ik hem leren kennen als een enerzijds eigenwijs en koppig mens. En anderzijds werd ik ook getroffen door zijn rustige stem, zijn ingetogen en doordachte manier van praten. We spraken vooral over zijn ziekte, over de ongemakken en de pijn, maar ook over zijn goede moed die hij niet wenste op te geven, over de vooruitgang die hij bespeurde en over de hoop dat zijn moeder, die in Amerika woont, hem nog een keer zou bezoeken. En steevast eindigde elk bezoekje met een stevige omhelzing: "Give me a hug".

Ed wilde beslist niet begraven worden. Ik moest daarbij denken aan een zinnetje uit een gedicht van Maarten Mourik: Wanneer ik dood ben – begraaf me dan in jouw hart.
Een levenslustig mens is gestorven. Maar ook zonder zijn lichamelijke nabijheid, blijven zijn levensvreugde en zijn levenskracht. We hebben zijn lichaam uit handen gegeven, maar we zullen ons Ed blijven herinneren als een deel van ons eigen leven."

We luisterden naar muziek van de Simple Minds: 'Don't you forget about me'. Het was muziek die veel voor Ed betekende.
Ook Eddy's neef Leendert sprak. Hij haalde enkele van de vele herinneringen aan grappige en avontuurlijke voorvallen aan. Het besef dat Ed het nu beter heeft en dat hem verder lijden bespaard is gebleven, maakt zijn toch nog plotselinge dood draaglijk.
Nadat ook Mien, een tante van Ed, persoonlijk afscheid had genomen, legden we rozen op de kist. Rode rozen, de bloem van de liefde, maar die ook doornen heeft. Omdat in hel leven van Ed zowel liefde als pijn een plaats had.

Voor Ed is nu de lijd van rust en vrede aangebroken. Dat hij rust in vrede.
Manon, zijn tante en oom Zwiers, zijn neef Leendert en nicht Mira en ook zijn moeder en broer en zusters in Amerika, die helaas niet bij het afscheid konden zijn, wens ik toe dat ze troost putten uit de herinnering aan Eddy's levenslust.

pastor Nelly

Wanneer ik dood ben,
begraaf me dan niet in een molen,
niet in een sinaasappeltuin
en al helemaal niet onder het zand
van een arena, nee,
als ik dood ben,
begraaf me dan in jouw hart;
ik zal dan niet de prooi
van het wit gedierte worden
en niet voor altijd zijn begraven,
maar langzaam vervluchtigen.