Drugspastoraat Nieuwsblad 163 (2003) p. 24
Ik toon mijn smart
met heel mijn hart.
Zo zit je te praten
zo voel je je verlaten,
verlaten als een vriend.
Zo vroeg had je nog niet verdiend.
Altijd stond je voor me klaar
voor elk klein gebaar.
Ook was ik er voor jou
zonder woord van trouw.
Een naaimachine halen
samen er van balen.
Een nummertje trekken
trekken met onze bekken.
De naaimachine op de kar
ik leek wel een ouwe knar.
Eindelijk was ik weer thuis
uitladen de naaimachine voor de buis.
Je had hem eindelijk terug
met pijn in mijn rug,
pijn met plezier,
we hadden ons vertier.
Na een lange moeilijke tijd
moet ik onder ogen zien tot mijn spijt
dat jij weg bent voor altijd.
Ik had je nog willen bezoeken,
maar kon je niet meer vinden,
we waren goede vrienden.
Ik zal altijd aan je blijven denken,
de vreugde die jij mij schenkte.
Jolanda, ik houd bij mij zelf de wacht,
meisje, namens mij rust zacht.
Ton Hensens
Amsterdam 08-06-2003

