Anabela

*

6 April 1959, Portugal

†

28 November 2002, Amsterdam

Pastoraal Nieuwsblad 161 (2002) p. 26-27

In Memoriam

Op 5 december hebben we op een ijskoude dag afscheid genomen van Anabela. Anabela woonde allang in Amsterdam, maar was oorspronkelijk van Portugese afkomst. Ze woonde vlakbij haar broer Pieter, met wie ze heel veel deelde. Haar moeder uit Spanje woonde soms ook een tijdje bij haar. Op de dag van haar begrafenis was haar hele familie uit Spanje, Frankrijk en Nederland aanwezig. En ook vrienden uit de buurt en van het drugspastoraat. We hebben in een mooie dienst van haar afscheid genomen.
Er werden wel drie talen gesproken, zodat iedereen wel wat kon verstaan.

Anabel was de laatste tijd erg ziek, maar had nog volop hoop op een woning aan de begane grond. Daar droomde ze van. Het is heel jammer dat ze dat niet meer heeft kunnen meemaken. Anabel had iets heel speciaals voor haar familie en vrienden. Ze zorgde altijd heel goed voor mensen. Zorgzame Anabel. Soms was ze te goed.

Dat heeft haar ook wel problemen opgeleverd, omdat ze ook voor de verkeerde mensen te goed was, en geen nee kon zegen. In verschillende gesprekken en toespraken werd Anabel in veel opzichten met een engel vergeleken. Maar wel een engel met een geschiedenis. Een engel met een gebroken vleugel. Ik hoop dat het voor wie achterblijven, en met name voor broer Pieter en moeder Alice die de laatste tijd zo intensief met Anabel hebben samengeleefd, een troost mag zijn te weten dat God haar in de hemel zal opnemen, en alles wat gebroken is zal herstellen.

Ze had heel veel contact met Klaartje van de Kleine Zusters van Jesus. Met haar had ze al een lange geschiedenis. Klaartje heeft op de begrafenis het volgende In Memoriam uitgesproken:

Het was een hele schok om te horen dat Anabela overleden was. De avond tevoren hadden we elkaar nog gesproken over de nieuwe woning waar ze alleen nog haar handtekening voor hoefde te zetten. Anabela was zo blij dat het eindelijk gelukt was om een woning te vinden. Ze was erg gehandicapt geworden, kortademig en kon niet meer trappen op.

We hebben Anabela leren kennen op de Lourdesreis 2000. Ik zat in haar groep, de groep van Greta. Soms zei ik tegen Anabela dat ik haar zo dapper vond. Ondanks alle pijn wilde ze haar papieren op orde krijgen en verder leven. Anabela zei dan: “Als ik nog leef is het omdat God een bedoeling met me heeft”, en ook “Nee, het lijden is geen straf van God, mijn lichamelijke tostand is het gevolg van mijn manier van leven. Ik heb veel gedaan wat niet goed voor me is.” Die eerlijkheid, haar doorzettingsvermogen, haar humor en gezelligheid en vooral haar vertrouwen dat ze me gaf, dat zal ik nooit vergeten.

Je vriendschap zal ik missen, Anabela. Tegen mijn medezusters heb je eens verteld dat ik jouw engel was, maar ik ocht het niet weten.
Anabela, wil je nu mijn engel zijn en ook die van je broer Peter die je zo vreselijk zal missen.
Rust zacht in je nieuwe woning.

pastor Gerson