Hans

*

13 Mei 1945

†

21 Juni 2002, Amsterdam

scheermesjesverkoper

Pastoraal Nieuwsblad 160 (2002) p. 15-17

In Memoriam

Op vrijdag 11 oktober 2002 zijn we met een kleine groep mensen bij elkaar gekomen op de Nieuwe Ooster-begraafplaats om Hans Huisman te herdenken. Hans was al op 12 juli begraven, maar toen was het zijn dochter Muriël niet gelukt om de mensen van de Crypte op tijd in te lichten. Mensen die er graag bij hadden willen zijn en die ook met name in de laatste jaren voor belangrijk voor Hans zijn geweest. Zowel voor Muriël als voor ons was dat jammer, en daarom hebben we die kleine bijeenkomst gepland rond zijn graf.

Toen het bericht van Hans z'n dood kwam, was dat voor Muriël een schok, juist omdat ze hem al zo'n tijd niet had gezien. Op 11 november zetten we met haar, d'r man, een tante en een paar vrienden van de Crypte een stap verder in het afscheid van Hans.

Het was een heel bijzondere ontmoeting, die Hans gewaardeerd zou hebben als hij had geleefd. Al was het maar omdat we begonnen met een kopje meegebrachte koffie te drinken. Samen stonden we in de mooie herfstzon herinneringen op te halen: Hans de man van de 'scheermesjes' (zijn handel, gehaald bij de supermarkt, verkocht op de markt), Hans een meesterinbreker. Een tijd lang was alles wat geld waard was niet veilig in zijn buurt. Maar er werd ook over Hans als vader gesproken die niets Ieuker vond dan met het gezin een spelletje te doen. Hans was een 'huiselijke' man. Hans had echter heel slechte herinneringen aan zijn vader. De plotselinge dood van zijn dochtertje Daphne, luidde een ommekeer in zijn leven in waar hij nooit meer helemaal op terug zou kunnen komen.

De weg die hij in zijn leven was ingeslagen was iets wat hem onnoemelijke pijn gaf, al liet hij het niet blijken. Na lange en wilde jaren was Hans ondertussen wel veranderd. Want de Hans van de laatste jaren was correct, goedlachs en aardig. Als één van de weinigen kwam hij trouw terugbetalen, als hij via het spreekuur boodschappen had gedaan. Hans kwam ontwikkeld en welbespraakt over. Hij zat vaak in de krant te lezen en wist er over te vertellen.

En ook over het geloof wist hij toch veel te vertellen. Hij nam er een open houding tegenover aan. Hij vond het leuk om kennis te nemen van geloofszaken, zolang je hem in z'n waarde liet. Voor mij bleek dit vooral in de manier waarop hij in juni mee naar Lourdes was gegaan. In de eerste plaats wilde hij er natuurlijk gewoon uit zijn. Lekker op vakantie. Hij wond er geen doekjes om dat hij niets met God, Jezus of Maria op had. Maar hij vond wel dat als de anderen je met rust lieten, je dan ook respect voor hen moest hebben. En daarom deed hij ook aan alle onderdelen van de reis mee.

Het is heel verdrietig dat Hans door zijn leven heen pijn heeft gehad, waar hij kennelijk geen vrede mee kon krijgen. Het is triest wanneer je ziet dat hij, die zelf veel pijn had, de mensen om hem heen die hem dierbaar waren ook veel pijn heeft gedaan.

Op 11 november sprak ik de hoop uit dat Hans waar hij nu is, daarin rust heeft gevonden, en dat God naar hem in liefde omziet.

Tekens op het graf
Toen wij klaar waren met het ophalen van de herinneringen aan Hans, hebben we samen zijn graf 'aangekleed' en 'bedekt' met plantjes, bladeren, stenen en bloemen. Niet alleen om het graf weer even mooi te maken, maar ook als symbool voor datgene wat ons op zo'n moment bezig hield.

Als eerste strooiden we herfstbladeren uit over het zand: als een teken van vergankelijkheid, verval, een teken van de ziekte waar Hans aan leed. Bladeren ook als een symbool voor de dingen die je met de dood kunt loslaten: het leven, ook de pijn die je voelt waarvan je wil dat die langzaam wegebt, zoals een herfstblad ook weer vergaat.
Vervolgens strooiden we ook kiezelstenen uit over het graf: teken van de harde plinten van het leven. Herinneringen die je niet los kunt laten, maar als een steen in je schoen met je meeneemt. Soms ook de pijn die je voelt, maar niet eens weet waar die vandaan komt.
We zetten ook enkele kleine plantjes in de grond als teken van dat wat mooi was en waar leven in zat. Datgene wat uitgegroeid is tot een mooie herinnering. Hans zelf woonde in een kaal huis. Maar hij was heel kien op een paar plantjes die hij goed verzorgde. Plantjes als teken van hoop op een nieuw leven.
Tenslotte liet ieder een roos achter op het graf.

Na een gebed ging ieder weer zijn eigen weg. We zijn getroost en gesterkt in het besef dat Hans niet zomaar is vergeten en dat we hem zelf ook nog iets van onze herinneringen hebben mee kunnen geven.
Muriël, Erwin en alle andere die hem nabij geweest zijn wens ik alle goeds en Gods zegen op jullie weg.

pastor Gerson