Philip

*

3 Februari 1961, Amsterdam

†

7 Januari 2002, Amsterdam

Drugspastoraat Nieuwsblad 156 (2002) p. 14-17

In Memoriam

Maandag 7 januari is Philip in de Harscamp in Baarn overleden. Hij was veertig jaar.

Philip was een van de vaste bewoners van de Gastenburgh. Hij heeft daar de laatste zes jaar van zijn leven doorgebracht. Door de jaren heen is hij de medebewoners en het personeel van de Gastenburgh als een familie gaan beschouwen. Van zijn eigen familie had Philip na het overlijden van zijn moeder alleen nog maar contact met zijn broer Ko. Met hem had hij een heel warme relatie. Philip had de gewoonte om heel vaak met zijn broer te bellen. Op feestdagen en tussendoor kwam broer Ko hem opzoeken of ging Philip bij hem logeren. Tegen zijn broer vertelde hij dat hij daar in de Gastenburgh al met al wel gelukkig was. Hij was van de straat af, had er zijn kost en hij had er gezelschap. Vooral dat laatste was voor Philip heel belangrijk want hij hield van gezelligheid. Dat zat in zijn karakter. Want Philip was een aardige, spontane jongen. Hij had graag mensen om zich heen om er een praatje mee te maken of om met ze te knuffelen. Van de reis naar Lourdes is dat één van de dingen die bij de deelnemers het meest is blijven hangen: Philip kwam regelmatig naar je toe om een knuffel. Je werd er bijna gek van...

Philip is op drie februari 1961 in Amsterdam geboren. In de vroege jaren van z'n leven heeft hij veel moeten verhuizen omdat zijn familie in de grote handelsvaart werkte. Zijn echte vader heeft Philip maar één keer in zijn leven gezien. Zijn stiefvader overleed toen hij twee was. Philip groeide dus op in de beschermde omgeving van zijn broer Ko en zijn lieve moeder Tanja. Maar hij was een hyperactief kind dat deed wat het zelf wilde. Zijn moeder kon dat hoe graag ze ook wilde niet hanteren, zodat Philip toen hij dertien jaar was het huis uit is gegaan. Hij is toen bij het JAC (Jongeren Advies Centrum) terecht gekomen. Hij dacht dat hij al een grote jongen was, maar hij bleek niet opgewassen tegen de verleidingen waar hij in de loop der jaren mee in aanraking zou komen. Geleidelijk aan is hij aan de drugs geraakt waar hij feitelijk nooit meer echt van af zou komen. Toen hij in 1984 een zeer zware operatie aan zijn rug had ondergaan en een jaar lang moest revalideren, was er even hoop dat hij de drugs zou laten liggen. Maar hij was toch weer gaan gebruiken. Door zijn gebruik kwam zijn relatie met moeder en broer onder spanning te staan. Maar toch heeft de deur bij zijn moeder altijd open gestaan en kon hij altijd bij zijn broer terecht. Typerend voor zijn ijver om bij z'n familie te zijn is dat Philip de keren dat hij in de gevangenis heeft gezeten, altijd vanwege onbetaalde boetes zat voor het zwartrijden van Amsterdam naar Vlissingen, waar zijn moeder woonde.

Na het overlijden van hun moeder in 1989 bleven Ko en Philip elkaar opzoeken en regelmatig bellen. Zo ook de afgelopen kerst en oud en nieuw. Philip was al behoorlijk ziek. Hij had al een paar weken in het OLVG gelegen en was in Baarn om aan te sterken. Met de feestdagen was hij echter bij zijn broer in Tilburg. Hoe ziek hij ook was, Philip stond erop om het nieuwe jaar met Ko in te luiden. Dat is gelukt, achteraf gezien misschien wel als een soort laatste wens.

Op het lint bij de bloemen op de kist heeft zijn broer laten schrijven: 'in de hemel wordt het gezellig'. Dat laat goed zien waar het Philip om te doen was. Om gezelligheid, zoals velen dat tijdens zijn leven met hem hebben gekend. Zo ken ik hem ook van de paar keer dat ik hem de afgelopen maanden in het OLVG en in de Harscamp heb ontmoet. Hij kon al niet zoveel meer zeggen en was soms aardig in de war. Dan zat ik maar gewoon even bij hem, en dan zei hij: wat leuk dat je er bent! En hij vond het heel fijn als ik hem even vast pakte.

Het zinnetje 'in de hemel wordt het gezellig' zegt denk ik ook iets over Philips geloof. Want Philip was een gelovig persoon, ook al had hij het er niet vaak over. Maar hij was gedoopt en hij geloofde dat God en Jezus bij hem waren. Dat hij ook in zijn ziekte toch positief bleef, dat hij om aandacht bleef vragen en kon zeggen dat het leuk was dat je er was, dat was een teken ervan dat hij zich toch ondanks alles geborgen voelde.

Voor wie van hem hielden, doet het afscheid nu pijn. Philip zelf merkt er waarschijnlijk niets van. Voor hem begint nu iets nieuws. Hij is geborgen in de vrede van God in de gezelligheid van de hemel.

Ik sluit af met een stuk van een Psalm waarin dit verlangen naar geborgenheid, warmte en gezelligheid die wij mensen onder elkaar voelen, ook voor onze verhouding met God wordt verwoord:
Psalm 36: 8-10

Hoe kostbaar, God is uw liefde;
Goden en mensen mogen schuilen
onder de schaduw van uw vleugels.
Zij voeden zich met de overvloed van uw huis;
U drenkt hen met de stroom van uw vreugde.
Ja, bij u is de bron van het leven;
omdat U licht geeft, zien we het licht

Philip, rust in vrede.
Voor Ko en voor de maatjes en vrienden van Philip die hem vanuit de Gastenburgh kennen, wensen we heel veel sterkte en licht en warmte toe.

pastor Gerson