Patrick

*

25 September 1963

†

13 Maart 2001, Amsterdam

Drugspastoraat Nieuwsblad 149 (2001) p. 10-14

Met bovenstaande tekening van de hand van Patrick op de liturgie hebben we op vrijdag 16 maart in Schagen afscheid genomen van Patrick. In een dienst met ontzettend veel bloemen, tekeningen van Kimmy, de oomzegger van Patrick, heel veel kaarsen, woorden van zijn moeder, broer Bas, Hennie van de Gastenburgh en Martine, de mentor, hebben we Patrick met veel eer en respect uitgeleide gedaan.

Ergens in '93 heb ik Patriek leren kennen. Zijn naam: 'Russische Patrick' waarmee Patrick zijn Russische voorouders eerde. Patrick verk eerde in een situatie waar de zon weinig loegang tot lijkt te hebben. Verslaving en dakloosheid. Echter Patrick voedde zich niet aan de zon. Hij was zelf een zonnestraal. Alsof er tijdens zijn ontstaan, tijdens de zwangerschap van zijn moeder een batterij in Patrick geplaatst was met een enorme lust en zin in leven en een ongekende drang om te overleven.

Toen, begin jaren negentig, was Patrick nog gehuld in legerkleren, en laarzen, een ketting om het middel en een wel erg kort kapsel. Patrick deed zo een beeld voorkomen van een harde agressieve man. En zijn ongekuiste woorden waar de commando's en mariniers geen brood van lustten, zoals hij zelf zei want hij had in het vreemdelingenlegioen gediend zo fantaseerde hij, leken het beeld nog eens te bevestigen. Patrick maakte zich zo met name bij de hulpverlening niet erg populair.

Dat het slechts een image was bleek toen de maat van Patrick wie hij in vele kraakpanden woonde seropositief bleek. Patrick zorgde voor hem en was daarmee soldaat-af en verzorger geworden. Toen Patrick later zelf ziek bleek ging hij in '97 met het drugspastoraat op bedevaart naar Lourdes. 's Ochtends om 7 uur vertrokken we. Een enkeling was chagerijnig maar niet Patrick. Zijn humeur kon niet stuk. En dat was ruim twintig uur later nog steeds zo terwijl wij nog steeds in de bus zaten, de chauffeur een afslag had gemist en wij een vertraging van zo'n drie uur opliepen. Het was drie, vier uur 's ochtends en de sfeer in de bus was om te snijden. Gesust moest er veel. Dan weer ging ik met Patrick in een polonaise door de bus en dan gaf Patrick weer een solo om tenslotte weer met snoep en bolletjes rond te gaan. En mijn bijnaam in de scene 'bolletje' werd zo geboren uit de koker van Patrick. Het was zeker na vijven eer we in bed lagen.

De volgende ochtend, oftewel vier uur later, overrompelde Patrick ons met zijn opgewektheid en uitgeslapenheid. Patrick had al dartelende eekhoorntjes gezien net als andere deelnemers. Alleen had Patrick ook herten, vossen en wilde zwijnen gezien en was de bergen ook al in geweest. Dicht bij de top. De fantasie van Patrick was in Lourdes in een vijfde versnelling geraakt, zo leek het wel.

De fantasie van Patrick was in Lourdes ideaal voor het verstaan van het gebeuren in Lourdes. Niet alleen voor Patrick zelf, ook voor zijn reisgenoten. Patrick kon anderen zeer gemakkelijk de religieuze ervaringen van Bernadette uitleggen zonder de mysterie ervan te moeten ontrafelen of het supernuchter te benaderen daarbij benadrukkend dat het erom gaat wat jij gelooft. Dat er meer is tussen hemel en aarde. En dat je een bereidheid moet hebben om te geloven zoals dat bij Patrick heel sterk was. "Misschien sprokkelde Bernadette niet alleen hout maar verzamelde ze ook paddo’s", zo vertelde Patrick iemand die er niks van geloofde. Om zo in de leefwereld van deze persoon Bernadette begrijpelijk te maken.

Bernadette is het herderinnetje dat in 1858 veertien religieuze verschijningen heeft gehad en waar het allemaal mee is begonnen in Lourdes. Patrick voelde zich verbonden met dat wat Bernadette had meegemaakt. Niet alleen haar religieuze ervaringen maar ook haar ziekzijn. En Patrick voelde zich verbonden met Lourdes nu, de grot en zijn reisgenoten.

Een stukje van de gebeurtenissen rondom Bernadette is uit het verslag van 7 april en 16 juli 1858:
Op paaswoensdag gaat Bernadette weer naar de grot. Dokter Dozous is aanwezig. Bernadette beschermt de vlam van haar kaars tegen de wind en dokter Dozous ziet, dat die vlam duidelijk haar hand raakt; toch kan hij later geen sporen van brandwonden vinden. Ook Dozous is nu overtuigd dat Bernadette echt iets ziet. Er gebeurt verder een en ander rond de grot. De autoriteiten sluiten de toegang af. Ze willen het (volgens hen) ongezonde gedoe bij de grot laten verdwijnen. Zodoende ziet Bernadette op 16 juli de verschijning vanaf de overkant van de rivier de Gave. Ze weet dat het de laatste keer is. Later zegt ze dat ze Maria nog nooit zo mooi gezien heeft.

Uit het stukje over Bernadette blijkt dat ze een kaars vasthield en de vlam dusdanig beschermde met haar hand dat het haar eigenlijk zou moeten verwonden. Aan de buitenkant van Bernadette was niets te zien. De fantasie van Patrick werkte vaak als een schild dat maakte dat je aan zijn buitenkant niet zag hoe hij in zijn diepste binnen zijn ziekte opnam. Tijdens ziekenhuisopnamen was de schild weg en gaf Patrick de ernst van de situatie aan. En hebben we zo menig keer Anne gebeld. Vervolgens kwam Anne, Patricks moeder, de volgende dag en trof Patrick flierefluitend in de gang aan. Taai als Patrick was, herstelde hij zeer snel.

Bovendien kon je aan Patrick tot een jaar geleden ook niet het gevecht zien dat zich binnen in zijn lijf afspeelde. Het gevecht tegen de hiv-geinfecteerde cellen. Patrick voelde zich redelijk goed, had dolle avonturen met een boot. Had grootse plannen voor een band, studio en het uitgeven van een eigen stripboekenserie.

Op 16 juli 1858 weet Bernadette dat het de laatste keer is dat ze een verschijning heeft. Patrick wist vorig jaar dat het de laatste keer was dat hij in Lourdes was. Elke dag, elke minuut heeft hij op zich in laten werken. Als een spons heeft hij alle ervaringen opgezogen. Intens heeft hij van alles genoten. De saamhorigheid met elkaar. Zowel tijdens de religieuze activiteiten, de groepsgesprekken als terrasbezoek.

In de vroege ochtend van 13 maart is Patrick in zijn kamer in de Gastenburgh temidden van zijn geliefden overleden.
In verbondenheid met alle reisgenoten en in herinnering aan onze Lourdesreizen heb ik tijdens de uitvaart een Lourdeskaars aangestoken voor Patrick. Immers een bedevaart is voor het leven en zelfs verder.

Lieve Patrick, ik hoop dat daar waar je nu bent zelfs je fantasie wordt verrast. Rust zacht!
Alle familieleden en vrienden van Patrick wens ik heel veel sterkte!

pastor Greta Huis