Patrick

*

2 Juni 1950, Kildare, Ireland

†

31 Juli 2000, Amsterdam

advocaat

Drugspastoraat Nieuwsblad 145 (2000) p. 10-11

In Memoriam

Patrick was een van de oudste bekenden van het drugspastoraat. AI in 1990 was hij de eerste regelmatige spreekuurbezoeker in de verbouwde bezemskast die toen mijn kantoor was. Patrick liep de laatste jaren vaak moeilijk met een stok, maar was een echte gentleman geworden, netjes gekleed, beleefd, wellevend. Hij bezocht steeds de uitvaarten van mede-Lourdesreisgenoten. Gelukkig maakte hij nog drie hoogtepunten mee, die heel belangrijk voor hem waren voor zijn tijd gekomen was. Dat waren zijn 50ste verjaardag op 2 juni, de Lourdesmegabedevaart en het jubileum van het drugspastoraat op 25 en 26 juni.

Van alle drie de hoogtepunten genoot Patrick met volle teugen. Lourdes gaf hem zelfs zoveel energie, dat hij nog 'n mooie hoed kocht, het van Goghmuseum bezocht, de tentoonstelling in de Nieuwe Kerk en dat hij een rondvaart maakte door de grachten. Daarna moest hij helaas weer constateren dat de HIV hem toch zeer stevig in zijn greep had. Uiteindelijk overleed hij heel plotseling en onverwacht in zijn slaap in zijn Rafaelhuis en werd er door zijn trouwe tochtgenoot EIsa gevonden. Het was zo genoeg geweest voor Patrick.

Patrick was weeskind en werd in zijn vroegste jeugd in een weeshuis in Ierland opgevoed. Op zijn 2de jaar werd hij geadopteerd door liefhebbende ouders. In zijn jeugd had hij problemen met zijn ogen en stotterde, maar daar groeide hij overheen. Hij deed kleinseminarie, maar zag toch af van het priesterschap en ging zich op een rechtenstudie toeleggen. Hij schijnt enige jaren als advocaat in Belfast te hebben gewerkt, tot de oorlogsomstandigheden zijn familie en geliefde fataal werden.

Gedesillusioneerd en gebroken kwam Patrick naar Amsterdam. Hij werkte bij de gemeentereiniging en bij de McCainfabriek maar de drugs gingen steeds meer de overhand krijgen en Patrick zakte af. Hij werd dakloos en woonde op het stadsnomadenterrein op het Javaeiland. Toen ik hem in 1990 leerde kennen, was hij al ziek vanwege zijn HIV en zat hij erg vast. Hij kon je in die tijd ook van alles wijsmaken en hij is niet in zijn eerste leugen gebarsten. Later erkende hij dat ruiterlijk en verontschuldigde zich hiervoor.

In die jaren woonde hij nog een tijd bij Loucky Kingma in, die zich over hem ontfermd had. ln 1995 zat hij vast in Hoorn en Elsa wachtte hem op bij zijn ontslag. Zij bood hem tijdelijk huisvesting bij haar thuis en Patrick knapte geweldig op. Dit effende de weg voor een Rafaelhuis en sinds 1995 bewoonde Patrick een prachthuis met tuin in Amsterdam zuid. Hij had daar nog mooie jaren, geholpen door zijn trouwe maatschappelijk werker Wilfried van BWA en Elsa.

Hij las, had een computer, luisterde muziek en was niemand tot last. Telurstellend was dat hij het contact met zijn in Nederland geboren dochter niet meer kon herstellen. Patrick had er vrede mee dat hij zou gaan sterven, hij verlangde er zelfs naar. De pijn en het ongemak van zijn ziek zijn vielen hem vaak erg zwaar. Hij had de muziek voor zijn uitvaart klaarliggen, met als belangrijkste nummer 'Death is not the end' van Bob Dylan. Want Patrick geloofde er vast in dat er na dit leven een ander leven is, waar je je geliefden terug ziet. Ook zongen we samen begeleid door Jan onze fluitist 'l've got peace like a river', dat we vaak in de crypte zongen.

Op de tonen van deze muziek namen we afscheid van Patrick en wensen hem die uitgezongen vrede en harmonie graag toe. We wensen EIsa veel sterkte bij het gemis en danken haar voor alles wat ze voor Patrick deed.
Patrick, farewell!

Ricus Dullaert