Ronald

*

8 December 1964, Amsterdam

†

20 Juni 2000, Amsterdam

Drugspastoraat Nieuwsblad (2000) p. 15-16

In Memoriam

Zeer onverwacht overleed in de nacht van 19 op 20 juni in zijn slaap Ronald Straver van de St. Anthoniebreestraat. Ronald overleed aan een hartstilstand. Van kinds af aan had hij te kampen met een zwak hart. Na zijn geboorte in het Zeeburger Ziekenhuis, lag hij direkt al drie maanden in het Emma Kinderziekenhuis en tot zijn 4de jaar was het steeds ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Op zijn 11de onderging hij een aorta operatie.

Ronald zou eigenlijk voor de 2de keer met ons naar Lourdes gaan, maar had uiteindelijk toch besloten niet mee te gaan, hoewel de taxi 's morgens bij hem voor de deur stond om hem af te halen. Misschien wilde hij niet mee omdat hij tijdens een van de voorbereidingsbijeenkomsten een aanvaring had met een reisgenoot van vorig jaar.

Ronald was een echte Amsterdammer, die het Nieuwmarkt leven door en door kende. Hij woonde achtereenvolgend op de Nieuwendijk, Oostzaanstraat, Spaarndammerplantsoen, Zeedijk en St. Anthoniebreestraat. Ronald was de tweede uit een gezin van twee kinderen, hij had een oudere broer Peter, die 11 jaar geleden is overleden, waarschijnlijk aan een overdosis.
Ronald had door al zijn ziekenhuis opnames een hekel aan 'grote mensen' gekregen, die waren er immers allen op uit je pijn te doen. Hij bleef zelf iets van een kind houden en had zijn hart aan dieren verpand. Als kind nam hij allerlei zwerfdieren mee naar huis, vogels, katten en honden en zijn ouders moesten hem dat zoveelste huisdier dan uit het hoofd praten. Als jongen was Ronald een aantal malen in Spanje op vakantie, hij was niet aantal makkelijk, daar hij zeer veel aandacht opeiste en druk was.

Op zijn 10de moest hij verwerken dat zijn ouders uit elkaar gingen. Dat was niet makkelijk voor hem. Gelukkig bleef hij zijn vader zeer regelmatig zien en bleef hij bij zijn moeder wonen, waarmee hij een bijzonder hechte band had, tot het laatst. Als tiener werd hij tafeltenniskampioen en dat was heel goed. Hij bracht de Waarheid rond en hield van redeneren over politieke kwesties. Daarbij had hij een groot recht vaardigheids gevoel en z'n moeder zei dan "Je moet net als je opa in de gemeenteraad gaan". Daar kwam vanwege de verslaving helaas niets van terecht. Ronald deed nog Mavo en technische school, tot dat de verslaving hem helemaal meesleepte. Hij werd onhandelbaar en zijn moeder moest hem ‘n tijdje loslaten. Ook zijn vader deed hij heel veel pijn in zijn wilde tijd.

De laatste jaren was hij veel kalmer geworden en gebruikte bij uitzondering. Hij had zijn Drentse familie vergeving gevraagd voor een paar streken. En nu kon hij weer een vreugde voor zijn ouders zijn. Hij hielp het huis van zijn moeder nog opknappen en maakte zich veel zorgen om haar. leder 2de woord dat over zijn lippen kwam was "mijn moeder". De avond voor zijn sterven keek hij nog voetbal met zijn moeder en belde hij zijn vader nog.

Op dinsdag 27 juni hebben we Ronald op zijn laatste gang begeleid naar de Ooster, waar zijn crematie plaatsvond. We wensen Ronald's ouders en familie leden veel sterkte bij dit zeer pijnlijke verlies. We lazen op zijn afscheid het evangelie verhaal van 'de Verloren Zoon'. Het was een waardig vaarwel. We wensen Ronald's moeder en vader moed.
Ronald, rust zacht!

Ricus Dullaert