Anita

*

4 Maart 1954, Amsterdam

†

19 Oktober 1997, Amsterdam

Drugspastoraat Nieuwsblad 114 (1997) p. 6-8

In Memoriam

Op zondag 19-10-1997 om 10.28 uur overleed Anita in verpleeghuis Vreugdehof, bijgestaan door haar dochter Susan en haar vriend Rene. Dat Anita bij verschillende mensen emoties heeft losgemaakt werd tijdens haar uitvaart duidelijk. Bv. liep zij met een hekje te strompelen om dan plots weer hard te kunnen rennen. Waar ieder het over eens was, was dat aan Anita een actrice verloren is gegaan.

Anita werd als oudste in het gezin geboren in de Amsterdamse Staatsliedenbuurt. Al heel jong liet ze haar liefde voor dieren blijken. Ze zeulde bij gebrek aan een dierenambulance in haar poppenwagen met zieke duiven en honden, en vroeg aan haar moeder of ze niet een nachtje mochten blijven. Dat ene nachtje werden er drie weken en moeder zat met haar zieke dieren op haar bovenwoning te kijken, maar Anita had een groot hart voor mens en dier.

Ook al jong gaf Anita haar acteertalent ten beste. Haar vader zat een tijd vast en haar moeder moest uit werken om het gezin in leven te houden. Oma zorgde voor de lunch, maar Anita vond het veel leuker om met een paar stukken oud brood bij de winkels op de hoek te gaan zitten. Ze kreeg van de geshokkeerde winkeliers allerlei lekkers toegestopt en hoefde bij oma dan niet meer te eten. Ook werd ze eens door de ambulance thuis gebracht, omdat ze een ongeluk zou hebben gehad en een hersenschudding. Moeder legde haar bezorgd in bed en ging verder net haar huishoudelijk werk met patat bakken.
Toen ze naar boven riep "de patat is klaar" kwam Anita als een haas naar beneden. Haar moeder zei verbaasd, "maar kind, je hebt toch een zware hersenschudding", waarop Anita antwoordde, "oh nee, die is al over!"

Op haar dertiende woonde Anita een tijdje in een klooster in Mook. Ze zou daar tot haar zestiende blijven. Dat klooster prikkelde haar fantasie zeer en menigeen spelde ze op de mouw dat ze bij de nonnen was opgevoed. Ze hield er een jaar uit, haar vader en moeder brachten haar na een weekend verlof naar de trein, maar twee dagen later stond ze weer op de stoep. Ze had naar haar zeggen een nachtje op het Centraal Station geslapen en gaf haar moeder wat pillen om kalm te blijven.

De wilde hippiejaren kwamen en er ontstond een kultuur van protest tegen de gevestigde waarden. Anita deed daar van harte aan mee. Ze stortte zich in de kraakbeweging en bewoonde verschillende kraakpanden.

Heel jong trouwde Anita met Jonny, een goeie jongen. En al snel was ze zwanger en kreeg een dochter, Susan. Van haar moeder kreeg Anita een mooie eethoek en een wandmeubel kado, terwijl haar moeder aan een klein tafeltje thuis zat. Haar moeder schrok zich een beroerte toen ze Anita na enige weken op de TV zag. In een programma van Marcel van Dam. Van de tafel en stoelen van de eethoek waren de poten afgezaagd. En van het wandmeubel was een hondenhok getimmert om op zijn Japans alternatief dicht bij de grond te staan. De net nieuw behangen muren waren met kluiten gips van struktuur voorzien.

De drugs gingen een steeds grotere rol in het leven van Anita en haar vriend spelen. Inmiddels leerde Anita Rene kennen, zo’n achtien jaar geleden bij de Jellinek in de wachtkamer waar jullie altijd een praatje maakte. Jullie geld werd beheerd bij het SDA en samen met Michelle en Willem gingen ze naar het park om er te roken en een goeie tijd er door te brengen. Anita had inmiddels haar woning aan de Eyckmanstraat in het Watergraafsmeer en Ellen van de SDA begeleidde haar. Ze had daar ook een relatie met Enrico.

Acht jaar geleden leerde Ricus haar kennen en Anita vertelde hem dat ze seropositief was. In die jaren lag Anita nogal vaak in het ziekenhuis waar velen haar bezochten, vooral mevr. Clobus, die ze moeder noemde. Ook haar zussen zochten haar daar op. Zo lag Anita ook diverse keren in het OLVG waar ze zich ook liet dopen en ging met haar geloof bezig, Anita had een groot geloof. Want tijdens een Kerstviering in de Bijlmer en tijdens de doop van Joop in Lourdes las ze vol verve het evangelie.

Haar laatste dagen uit waren de drie dagen Lochem waar ze echt van genoot ondanks de plagerijen van diverse personen.

vervolg ontbreekt