vriend

Wolter

*

16 Januari 1958, Amsterdam

†

4 November 1996, Amsterdam

Drugspastoraat Nieuwsblad 102 (1996) p. 12-13

In Memoriam

Op 11 november j.l. was de uitvaart van Wolter op begraafplaats St.Barbara. Aan de aanwezigen kon je zien hoezeer Wolter met het drugspastoraat verbonden is geweest. Armand, zijn vriend hield een woord voor Wolter. En Trifon, zijn peetvader en Max, zijn onofficiele buddy droegen samen met anderen die veel voor hem betekend hadden, zijn kist naar het graf. En vele vrijwilligers waren present om Wolter de laatste eer te bewijzen. Ook waren er een aantal vrienden van Wolter afwezig, het vroege uur was een moeilijkheid en Mauro hebben we niet kunnen bereiken.

Jammer dat Wolter zo eenzaam gestorven is en dat hij dagelang dood in zijn huis lag, aan de andere kant moeten we ons realiseren dat hij daar toch zelf voor gekozen had. Zelf stuurde hij zijn thuishulp en nieuwe buddy weg en zelf deed hij steeds vaker niet open en sloot hij zich af. Zijn familie had hij al zes jaar daarvoor vaarwel gezegd en de motivatie daarvan is me nooit helemaal duidelijk geworden. Wilde hij ze niet belastten of vond hij zichzelf teveel buitenbeentje? Of waren er dingen gebeurd die hij niet kon verdragen?

Wolter was zelf verreweg van makkelijk in de omgang. Zijn woedeuitbarstingen waren niet te hanteren en kwamen hem op menige schorsing te staan. Behalve bij de crypte want daar werken we niet met schorsingen. Met de officiele hulpverlening als het HVO, het Leger des Heils en met instellingen als de sociale dienst kon hij totaal niet overweg en had hij binnen de kortste keren slaande ruzie. Vandaar dat hij ook jaren zwierf en van een uitkering verstoken was. Pas de laatste twee jaar had hij een uitkering en het laatste jaar een prachtig huis. Dat was alleen maar gelukt doordat ik de zaken met de instanties deed, want anders liep het steeds mis.

Wolter had ook ontroerende kanten. Ondanks zijn lage inkomen kon hij nog geven aan anderen die nog minder hadden. Als hij goede zin had, had hij een grote dosis humor waar hij alle klein menselijke kanten van zichzelf en anderen mee op de korrel nam. Zo had hij er veel lol in dat een begravenis verzekeringsdeskundige van de Dela bij een huisbezoek aan hem verschrikt de aftocht blies toen hij hoorde wat er aan de hand was.

Wolter had een hele orginele religieusiteit ontwikkeld en daar kon hij in de crypte soms goed over spreken. Zijn doop op 1ste Paasdag 1996 was een hoogtepunt. Met zijn homoseksualiteit en Aids ging hij open om en hij kon mensen soms behoorlijk shockeren met zijn rechtstreeksheid. Gelukkig had Wolter een goede huisarts, Douwe de Vries, die hem op het laatst zoveel mogelijk bijstond. Van aidsremmende medicijnen moest Wolter niets hebben, daarvoor had hij te weinig vertrouwen in de medische stand en ziekenhuizen.

Toch heeft hij zijn leven afgesloten zoals hij dat koos. Hij was gedoopt, was naar Lourdes geweest, had een eigen huis, had dat zelf ingericht en hij is overleden zonder dat hij daar iemand bij wilde hebben. Hij is eenzaam gestorven, zoals hij ook vaak eenzaam geleefd heeft.
God ontferm u over deze kleurrijke persoonlijkheid en geef hem Rust en Vrede. Amen!

Ricus Dullaert