Henk

*

10 April 1957, Amsterdam

†

27 Oktober 1996, Hilversum

reclametekenaar

zwemmer

Drugspastoraat Nieuwsblad 101 (1996) p. 14-15

In Memoriam

Henk is na een lang ziekbed in vrede heengegaan. Hij overleed in huize 'Vogelsangh' in Hilversum waar hij de laatste maanden verpleegd werd. Henk liet daarbij zijn ware aard zien, dapper en vredig ging hij de laatste grens over. Dit was waarschijnlijk niet mogelijk geweest als hij niet zo'n bijzondere moeder had gehad. Sjaane zei in een van die laatste ogenblikken tegen Henk: "Henk wat ben jij dapper, je bent een kei van een jongen". Datzelfde moet ook van Sjaane gezegd worden: "Sjaane wat ben jij dapper, je bent een kei van een moeder". Want zij deed alles voor Henk wat maar enigszins mogelijk was. Ze nam hem jarenlang in huis. Stond hem toe er te gebruiken. Bezocht hem dagelijks in het ziekenhuis en was ook steeds present in 'Vogelsangh'.

Henk werd op maandag 30 oktober op de Nieuwe Ooster gecremeerd. We hielden daar een sober en waardig afscheid van Henk. Zijn moeder en tante, drie broers en schoonzussen, vrienden van 'Vogelsangh' en oude vriendinnetje, allen waren er present.

In het 'In Memoriam' werd nog weer eens stilgestaan bij zijn leven. Bij zijn zwemtalent, dat vroeger menige gouden plak opleverde, bij zijn liefde voor de natuur en voor dieren, met name honden. Bij zijn tekentalent,dat er voor zorgde dat hij een opleiding reclame tekenen volgde. En ook stonden we stil bij zijn karakter. Voor Sjaane was hij de liefste van haar zonen. Hij kon af en toe ook flink mopperen en had nogal uitgesproken voorkeuren of antipathieen voor mensen. Je was goed of waardeloos, iets er tussen in bestond bij Henk nauwelijks.

Henk zou eigenlijk in juni nog meegaan naar Lourdes, maar dat kon niet meer. Hij lag met gordelroos in het OLVG en durfde de reis niet meer aan. Later thuis was hij nog weer vrij goed. Ik herinner me nog een bezoek dat Greta en ik samen bij hem brachten. Het was prachtweer, Henk zat in de tuin, was spraakzaam en het ging heel aardig met hem. Vroeger was hij altijd een knappe verschijning geweest, waar zelfs hulpverleensters van de methadonbus op vielen. Nu schaamde hij zich voor z'n uiterlijk en kwam het liefst niet meer onder de mensen.

Hij behield wel zijn humor. Toen zijn tante Zus hem in 'Vogelsangh' opzocht begroette hij haar met: "Hè, ouwe knip"!

Henk heeft z' n leven' waardig af kunnen sluiten. We wensen zijn moeder en familieleden veel sterkte en moed om verder te gaan.
Henk, rust zacht!

Ricus Dullaert