Drugspastoraat Nieuwsblad 102 (1996) p. 7-9

In Memoriam

14 September is in het Zorgproject van de Gastenburgh John overleden. De dag ervoor was John uit het OLVG ontslagen, waar hij bijna drie maanden had gelegen. De volgende woorden van John stonden in het gebedsprentje:

"Ik heb genoten
ik deed wat ik dacht dat moest.
Het is niet altijd rozengeur geweest
en maneschijn geweest.
Ik wil het een halt toeroepen,
zolang als ik het kan."

John kwam van oorsprong uit Limburg. Hij had dan ook een zacht Limburgs accent waar hij bijzonder goed mee wist te scoren, en dat wist ie. John bleek verschillende bodems en vele talenten te hebben. Het talent waar wij het meest in de Crypte en op het spreekuur mee te maken kregen, was John de verhalenverteller. De ene keer vertelde John in stukjes en beetjes iets over z'n achtergrond, van de dingen die hij meegemaakt had. Een andere keer liet John z'n fantasie de vrije loop in de hoop een gevoelige plek bij ons te raken zodat we de portemonnee tevoorschijn zouden toveren en hem geld geven. Werkelijkheid en fantasie waren niet altijd duidelijk te onderscheiden bij John.

Vorig jaar werd John uitgenodigd om op bedevaart naar Lourdes te gaan. John wilde maar al te graag, maar twijfelde tegelijkertijd. Immers, z'n moeder was jaren geleden naar Lourdes geweest en kort daarna overleden. John dacht dat dat hem misschien ook zou overkomen als hij mee naar Lourdes zou gaan. John kwam naar een aantal voorbereidingsbijeenkomsten, maar durfde het uiteindelijk niet aan en ging dus niet mee.

In de Gastenburgh waar John woonde werd in die periode een oudere medebewoner het slachtoffer van een verhaal van John. John vertelde dat hij mee kon naar Lourdes, maar dat het nog niet zeker was omdat hij geen persoonlijke begeleiding had. Een oudere medebewoner stelde voor om mee te gaan en in Lourdes de buddy van John te zijn en zo de bedevaart zeker te stellen. John vertelde dat er wel een prijskaartje aan hing. Voor de bewoner was dat geen bezwaar, die zag een weekje Zuid Frankrijk wel zitten. Hij kwam echter bedrogen uit.

Dit jaar werd John weer uitgenodigd voor de bedevaart en hij twijfelde nog steeds. Uiteindelijk hakte John de knoop door en ging mee naar Lourdes. De twijfels die hij had werden vervangen door een intens beleven, van de diensten, de lichtmis, de ziekenzegening, de kruisweg en het opsteken van een kaars. Immers z'n moeder had dit ook allemaal beleefd en John putte kracht uit z'n ervaringen in Lourdes. Lourdes was voor John ook plezier; zonnen, op een terrasje zitten, picknicken, te paard naar de eeuwige sneeuw.

Begin juli werd John opgenomen in het ziekenhuis. Heel even maar kwamen de twijfels omtrent Lourdes en wat z'n moeder was overkomen naar boven. Het tegenovergestelde heeft John ervaren. John vertelde me in het ziekenhuis dat de kracht en plezier die hij in Lourdes had ondervonden hem enorm steunden tijdens zijn ziekbed. En dat hij blij was dat hij meegegaan was. John was opgewekt, hij had het gevoel dat hij door het diepste van de dal was gegaan en nu weer vooruit ging. Z'n droom, een eigen huis kwam weer om de hoek kijken. Het pakte echter anders uit, vijf dagen later overleed John plotseling.

Het volgende gedicht (van M. Spoelstra) is tijdens de uitvaartdienst van John voorgelezen:

Als de laatste vogel
voorbij het blauw gevlogen is

als de laatste zonnebloem
geen weet meer heeft van geel

als het laatste oeverriet
in het groen verdronken is

als de laatste zonnestraal
het rood meeneemt in zee

dan ga ik maar en kleur het grijs
met mijn herinnering

Lieve John, rust zacht.

Greta
pastoraal medewerker