Inge

*

1 Augustus 1952, Ermelo

†

14 Augustus 1996, Amsterdam

Drugspastoraat Nieuwsblad 100 (1996) p. 11-13

In Memoriam

Op Woensdag 14 Augustus is lnge in verzorgingstehuis Vreugdehof in Amsterdam overleden. De uitvaartdienst van lnge was 23 Augustus in Westgaarde, precies zoals zij wilde: muziek van Leonard Cohen en the Rolling Stones, roze anjers en wat woorden. Inge's dood kwam niet onverwacht. Al drie jaar lang was lnge ernstig ziek als gevolg van aids.

De jeugd van lnge begon in 1952 in Ermelo en vervolgde zich in Australië waar haar ouders met het gezin naar toe emigreerden. lnge genoot enorm van het buitenzijn met d'r vrienden, de natuur, de warmte. lnge had een fantastische tijd in Australië. Voor haar vader was dit echter niet het geval, hij had enorme heimwee en kon maar niet aan het nieuwe land wennen. Uiteindelijk besluit het gezin weer terug te gaan naar Nederland. Voor lnge was dit een stap terug: terugplaatsing op school en veel verhuizen. lnge had het er zeer moeilijk mee. Tegelijkertijd hadden d'r ouders minder aandacht voor haar daar ze alle twee keihard moesten werken om weer een bestaan op te bouwen in Nederland.

Uiteindelijk kunnen de ouders lnge niet meer aan en wordt lnge naar een kindertehuis gestuurd. lnge heeft het daar als verschrikkelijk ervaren, de strenge regels, de orde en afstandelijkheid. Als lnge uit het tehuis wordt ontslagen leert ze al vrij snel een man kennen, waar ze uiteindelijk mee trouwt. lnge krijgt twee kinderen: Danny en Nancy. Het huwelijk strandt echter. lnge voelt zich niet opgewassen tegen het huwelijk en de opvoeding van haar twee kinderen. lnge zorgt dat haar kinderen opgenomen worden in pleeggezinnen en vertrekt dan naar Amsterdam. Uiteindelijk raakt Inge aan de drugs.

Ruim drie en een half jaar geleden leerde ik lnge kennen in verzorgingstehuis Vogelsangh in Hilversum. Inge was sero-positief en had een grote wond aan d'r been die maar niet wilde helen. lnge bleek een zeer eigenzinnige vrouw met pit en karakter te zijn. Haar ziekbed vervolgt ze in Vreugdehof in Amsterdam. Als Inge op een avond boven de wasbak in haar kamer haar haar wil wassen glijdt ze uit over het gemorste water en breekt een heup. Continue pijn aan die heup volgt. Steeds vaker is Inge depressief. Inges dood en de pijnloze rust waar ze naar verlangt worden steeds vaker het onderwerp van gesprek.

Rond de jaarwisseling van '94/'95 vertelt Inge me dat ze een hele grote wens heeft: een concert van the Rolling Stones meemaken. De geplande concerten van de Stones in Nederland waren echter al uitverkocht. Ik stelde Inge voor de organisatie van de Stones-concerten een brief te schrijven en te vragen of ze twee kaarten beschikbaar wilden stellen. Na de tweede brief hadden we succes, er lagen twee kaarten in de bus. Tijdens het concert had lnge de avond van d'r leven, een fantastisch concert met perfect zicht vanaf de rolstoel-podium.

lnge was vaak moedeloos, steeds vaker zei ze: "Dit is toch geen leven." Begin juli zou Inge euthanasie plegen, maar als gevolg van een epileptische aanval raakt Inge buiten bewustzijn en 'mist' zo het tijdstip waarop ze euthanasie zou plegen. Inge ziet er van af. Nog een maand van verschrikkelijke pijnen volgt tot lnge 14 augustus stierf.
Kunnen rusten zonder pijn, zonder sores was lnges verlangen. Dat doet lnge nu.
Lieve lnge, rust zacht.

Greta
pastoraal medewerker

Tijdens de dienst in Westgaarde heeft Bep van de Huiskamer uit het boek 'De profeet' van Kahlie Gibran voorgelezen.