Anton

*

25 November 1954, Leiden

†

5 Augustus 1995, Hilversum

Drugspastoraat Nieuwsblad 87 (1995) p. 16-17

In Memoriam

Op Anton's afscheidsdienst in Hilversum openden we met 'Voor mij geen slingers aan de wand' van André Hazes. Anton hield van André Hazes, misschien omdat Anton iemand was die iets van een clown over zich had, misschien omdat André Hazes van drama houdt en dat had Anton ook. Misschien omdat Anton zich net als André Hazes vaak eenzaam en verlaten voelde.

Anton werd in 1954 in Leiden geboren, zijn moeder was pas 18 jaar en stond bijna overal alleen voor, want Anton's vader had het werken niet uitgevonden. Dus keerde Anton's moeder met haar kind terug naar haar ouders in Katwijk. Later kreeg Anton een nieuwe vader. Zijn jongste jaren bracht hij op een binnenvaartschip door en dat was een mooie tijd. Toen het varen voorbij was kwam Anton met zijn ouders op Kattenburg te wonen. Hij zat er bij de nonnen op school en had inmiddels een hele rij broers en zussen. Anton bezorgde zijn moeder af en toe slapeloze nachten met zijn Pietje Bell streken. Hij hield niet van naar schoolgaan, maar wel van kattekwaad uithalen en jatten. Uiteindelijk kwam het zover dat zijn moeder bij de rechter moest komen en uiteindelijk moest Anton naar een internaat in Rotterdam. Af en toe bezocht zijn moeder hem daar op het adres van zijn tante. Van zijn medeleerlingen leerde Anton weinig goeds en toen hij eenmaal buiten was ging hij een vrijbuiters leven leiden.

Af en toe dook hij onverwacht thuis op, maar nooit voor lang. Hij vrat dan dingen uit die je gewoon niet kunt maken en soms zagen zijn broers en zussen hem liever gaan dan komen. Zijn moeder bleef toch om hem geven en met haar grote moederhart vergaf ze hem veel en moest ze ook weer om hem lachen.

Na enige tijd kwam de liefde in Anton's leven en hij trouwde met een Arnhem's meisje, Hetteke, en kreeg een dochter Aline. Anton probeerde een goede vader te zijn en als hij z'n dochtertje naar bed bracht gaf hij haar een kruisje op haar voorhoofd. Helaas viel ze op driejarige leeftijd vanuit het raam naar beneden en kwam daarbij om het leven. Anton brak met Hetteke en verdween weer naar Rotterdam, waar hij jarenlang woonde en in de scène verkeerde.
Anton bleef een fantast en maakte zijn moeder wijs dat zijn toenmalige vriendin zwanger was van een tweeling. Hij reisde naar Italië en Frankrijk voor de druivenpluk en leidde daar een vrolijk leven.

Toen zijn krachten vanwege de HIV-infektie begonnen af te nemen kwam hij weer thuis opduiken en zijn laatste periode bracht hij door in 'Vogelsangh' in Hilversum. Hij was daar o.a. erg druk doende met een KRO documentaire over 'Vogelsangh'. Ook reisde Anton in juni mee naar Lourdes, een reis waar hij erg naar had uitgekeken en waar hij erg van genoot.
Af en toe bezocht hij zijn moeder en moest haar dan ook wel weer erg laten lachen als hij in de jasmijnboom klom of met de veel te zware gewichten van zijn broers aan het trainen was.

Op zijn afscheidsviering lazen we het verhaal van Zacheus voor, die ondanks zijn misstappen toch uitgenodigt wordt door Jezus (Lukas hfdst. 19, vers 1-10). Dat wensen we Anton ook toe, dat hij nu welkoms is in het huis van God onze Vader!
Anton, rust zacht!

Ricus Dullaert