Harry

*

3 Juni 1959, Venlo

†

11 Mei 1995, Amsterdam

brommer- en autosleutelaar

Drugspastoraat Nieuwsblad 85 (1995) p. 9-10

In Memoriam

Op donderdag 11 mei overleed in 'Vogelsang' in Hilversum, Harrij. Op dinsdag 16 mei was zijn crematie in Utrecht. Bij die gelegenheid heb ik de bijbeltekst van de zaligsprekingen voorgelezen, waarin Jezus een aantal mensen zalig noemt. Bij die mensen noemt Jezus ook de zachtmoedigen en de barmhartigen. Harrij was zeker een zachtmoedig en ook een barmhartig mens. Harrij was heel lang van gestalte, had warme bruine ogen en was een persoon van weinig woorden. Meestal had hij een goedmoedige rustige uitstraling en hij was er beslist de persoon niet naar om te klagen.

Zijn moeder vertelde me dat Harrij als kind in een winter driemaal een jas weggaf aan andere kinderen, omdat hij het zo zielig vond dat zij het koud hadden. En dat terwijl zijn moeder van 's morgens vroeg tot 's avonds laat moest werken voor haar zeven leden tellend gezin. Harrij was de 4de uit een Venlo's Limburgs gezin. Hij had een oudere zus Truusje, waar hij als kind het meest mee optrok. Hij was ook als kind al een hele aanhankelijke, gevoelige jongen, die graag bij zijn vader op schoot zat en die veel warmte nodig had. Harrij ging na de lagere school naar de LTS, waar hij zijn passie voor alle motorische voertuigen verder kon ontwikkelen.

Harrij wilde automonteur worden en als tiener sleutelde hij het liefst met zijn broers aan brommers. Deze interesse in auto's en motoren bleef hem altijd bij. Zelfs in 'Vogelsang' kocht hij nog een oud brommertje om eraan te gaan sleutelen en als zijn vader met de auto op bezoek kwam, dan was het voor Harrij pas feest. Hij kroop dan het liefst zelf achter het stuur en reed dan met zijn vader naar het strand. Harrij heeft het grootste deel van zijn leven in het zuiden in Venlo gewoond. Hij deelde er een flat met een vriendin en verdiende er z'n kost. Toen hij 27 was kwam hij voor een jaar naar Amsterdam, maar die stad was het toch niet echt voor hem.

Harrij wist al zeven jaar dat hij HIV positief was. Hij nam zijn infektie gelaten op zich en maakte er weinig woorden aan vuil. Rustig vervolgde hij zijn weg. Harrij zou nog met ons meereizen naar Lourdes, het is er helaas niet van gekomen, hoewel hij het graag had gedaan.

Door zijn ouder, vrienden uit Limburg en van Vogelsangh en door overige familie, hulpverleners en huisgenoten is Harrij waardig uitgeleidde gedaan. Wij stonden in een grote kring om zijn baar en brachten hem een laatste groet met een roos. We zongen samen en baden. Het was een te vroeg, maar waardig afscheid. U ouders van Harrij veel troost en kracht gewenst.
Harrij, rust zacht!

Ricus Dullaert