broer

Irma

*

24 Mei 1958, Amsterdam

†

7 Mei 1995, Amsterdam

boutique verkoopster, mannequin voor verpleegster uniforms, bloemenverkoopster

Drugspastoraat Nieuwsblad 85 (1995) p. 11-12

In Memoriam

Op zondag 7 mei, net nadat we in onze zondagsviering nog hadden gebeden dat lIma rustig in mocht slapen, overleed lIma in haar woning aan het Hendrik de Keyserplein. Daarmee kwam een eind aan de jarenlange verbeten strijd die zij met het HIV-virus voerde. llma was dan wel klein van gestalte en tenger, van geest was ze een krachtpatser. En het leek wel of ze gedurende haar ziekbed steeds krachtiger van geest werd. llma was een echte Amsterdamse, waarvan je beslist niet moest verwachten dat ze met je mee ging praten. Ze zei altijd waar het op stond, of je nu arts, buddy of familielid was, llma was recht door zee.

lIma was in 1958 in de Amsterdamse Willibrordusstraat geboren als 2de kind in een Amsterdams gezin. Haar vader en moeder stonden met bloemen op de Albert Cuyp, om geld te verdienen voor hun gezin. llma had een oudere broer Bep, die bij haar doopsel een jaar geleden in de crypte ook haar peetvader werd. En lIma had een jongere broer Richard, waar ze altijd enorm veel mee op is getrokken. Deze broer Richard overleed eind 1993 aan dezelfde ziekte die lIma nu heeft geveld. lIma en Richard waren doordat ze dit lot deelden nog meer met elkaar verbonden als voorheen. lIma groeide op als andere meisjes. Ze was zeer knap en had haar mondje niet verkeerd staan. Zo werd ze verkoopster in een boutique en mannequin voor verpleegsters uniforms in Duitsland.

Ook ging ze met haar vader, wiens oogappel zij was, in Antwerpen op de markt staan met bloemen. Het gezin was een zeer hecht gezin en van jongs af aan trok de familie er samen op uit, naar Bakkum naar hun vakantiehuisje en later naar Spanje, Portugal en Tunesie. Al dit geluk werd verstoord door de dope. Ondanks alle ellende die de dope met zich meebracht bleef de familieband. En ondanks alles wat er gebeurde stond de deur thuis toch altijd open. En dat is zo gebleven tot op de laatste dag. llma bracht de laatste twee jaar van haar leven voor een aanzienlijk deel in het OLVG door. Ze werd er dagelijks door haar vader bezocht. Haar moeder belde veel en kwam vaak ook met llma's tante Marjan, die haar als kind zo vaak had voorgelezen.

Verder hield lIma consequent haar huis aan dat ze al 12 jaar had. Ze dacht niet over een verpleeghuis, want dan zou ze de strijd op moeten geven en dat wilde ze niet. Uiteindelijk maakte ze haar laatste weken thuis door. Een leger verpleegsters en andere hulpvaardigen maakte dat mogelijk. Dat ontlokte lIma nog de opmerking: "lk geloof dat nu half Amsterdam m'n sleutel op zak heeft, de enige die er nog geen heeft ben ik". Humor was een van llma's sterkste wapenen, naast geloof.

llma had een sterk geloof laten groeien, dat recht uit haar hart kwam. Ze las bijna dagelijks in de Bijbel, stelde er prijs op als je met haar bad, maar was geen zweverd. Haar doop in juni 1994 was een van de mooiste vieringen die ik ooit in de crypte heb beleefd. Een ook toen ze een week voor haar sterven het sacrament van de zieken ontving, was dat een ontroerend moment.

Ilma bedankt voor alles.
God zegene je, rust zacht!

Ricus Dullaert