Felix

*

31 Mei 1955, Utrecht

†

6 Maart 1995, Amsterdam

thuishulp

Drugspastoraat Nieuwsblad 83 (1995) p. 12-13

In Memoriam

Op maandag 6 maart overleed in zijn woning in het bijzijn van zijn zus Eveline, Felix. Felix was niet lang daarvoor uit het OLVG ontslagen en was dermate verzwakt, dat hij de strijd met HIV niet langer kon winnen.

Felix was in een gezin van vijf kinderen in Utrecht geboren, als het op een na jongst kind. Zijn vader was net na de oorlog lichamelijk en geestelijk gebroken uit Indië teruggekomen, waar hij in een jappenkamp had gezeten. Hij trouwde met Felix moeder en daar die katholiek was en hij niet, kreeg hij ook nog problemen met zijn familie. Vanwege een of andere bureaucratische kronkel kreeg zijn vader geen oorlogsinvalidengeld en hij was nauwelijks in staat te werken. Moeder kon de zorgen voor de vijf kinderen in deze omstandigheden niet aan en de kinderen werden uit de ouderlijke macht ontzegd. Felix en zijn oudere broer en zus gingen naar kindertehuis Amstelstad aan de Lauriergracht. Voor Felix een traumatische tijd, waarom moest hij bij zijn lieve ouders weg, naar zo'n onpersoonlijk tehuis? Felix probeerde weg te lopen naar huis en wilde niets liever dan bezoek van zijn ouders. Toch moest hij in het kindertehuis blijven. Hij groeide daar verder op, voetbalde, zat in de drumband en was altijd langer, magerder en onzekerder als de andere kinderen.

Felix ging na de lagere school gedaan te hebben, verder naar de LTS. Toen hij een jaar of 17 was, ging hij naar een pleeggezin in Naaldwijk. Daar maakte hij de LTS af en werkte voor een brommer in de bloemenkas. Toen zijn pleegouders zelf een kind kregen, ging hij er weer weg. Later vertrok hij weer naar Amsteidam en woonde o.a. in een begeleid wonenprojekt aan de PC Hooftstraat. lnmiddels was hij begonnen te gebruiken. Maar van de dope raakte hij nooit meer af. ln zijn goeie tijden deed hij een vooropleiding voor de sociale academie en werkte als thuishulp. Hij had een vriendin, Maria en een eigen huis. Felix was een vaste bezoeker van de ‘open avonden’ van de MDHG en verdiepte zich daar in alles wat van belang was om zo goed mogelijk te leven als gebruiker. Felix was voor alles een heel bescheiden mens, iemand die niet op de voorgrond trad, iemand die niet aan de bel trok en aandacht eiste. Hij was aarzelend, rustig, gevoelig, breekbaar.

De laatste jaren woonde hij in een hotelletje in de van Eeghenstraat, Hotel Z. Hij bleef kontakt houden met zijn familie, vooral met zijn zus Elise. ln zijn laatste levensfase toen hij zieker en zieker werd vroeg hij om een buddy, maar maakte daar vervolgens niet vaak gebruik van. Hij kreeg een eigen huis, waar hij erg trots op was en had daar nog veel plannen mee. Helaas liep het toen onverwacht snel anders.

ln de kring van zijn broer en zussen, wat andere familie, vrienden en mensen die om hem heen stonden, vierden we op 10 maart een ontroerend afscheid op Westgaarde.
Felix, rust zacht!

Ricus Dullaert