David

*

27 April 1959, Aberdeen, Scotland

†

20 Februari 1995, Amsterdam

Drugspastoraat Nieuwsblad 82 (1995) p. 12

In Memoriam

David McMillan is op 22 februari overleden in het Prinsengracht Ziekenhuis. David is 36 jaar geworden. Vrij plotseling overleden omdat ik hem twee weken daarvoor nog opgezocht had in het OLVG en daar zag hij naar omstandigheden goed uit. Hij had nog veel plannen voor de komende maanden om samen met zijn buddy Joke een paar dagen vakantie te vieren. Joke heeft hem de laatste twee jaar trouw begeleid. Hij had beslist geen betere kunnen treffen!

Ik heb David pas goed leren kennen bijna drie jaren geleden op onze bedevaartreis naar Lourdes in Zuid-Frankrijk. Hij ging mee met de eerste groep druggebruikers van Amsterdam. Een hele belevenis. David had geen paspoort bij zich. Wij hebben hem als het ware meegesmokkeld over de landgrenzen. Vaak heb ik de gedachte dat dit voor hem geen probleem vormde, omdat hij met zijn leven en gebruik ook veel smokkelde. Met trouwe bruine ogen kon hij de meest fantastische verhalen vertellen, bedreven in het bedenken van allerlei omstandigheden, waaraan hij ook niets aan kon doen. Al die trucs en slimmigheid maakte het vaak moeilijk om met hem om te gaan, toch raakte hij mij.

Dat was ook een kracht van David - hij deed iets in mensen gebeuren - betrokkenheid bij zijn leven en zijn worsteling met het leven. Vele malen heeft hij geprobeerd af te kicken, dat lukte hem jammer genoeg niet. Hij had de wens daarin perfect te moeten zijn. En dat was vaak een struikelblok. En daarmee had David het moeilijk. Wel de wens maar niet het resultaat, daarin voelde hij zich tekort schieten.

Bij zijn begrafenis op Sint Barbara hebben wij het verhaal gelezen van 'de arme Lazarus en de rijke man' (Lucas 16:19-31). Een verhaal met zeer veel beelden. Eén beeld komt daarin in deze situatie sterk naar voren, namelijk het mededogen van Abraham om de verschillen/de rekening te vereffenen tussen alle onrecht en scheefgroei van het leven heen. En aan het graf heeft Bill Crompton van de Gastenburg als afscheid psalm 25 voorgelezen.

Gelukkig kon Joke nog familie in Aberdeen, Schotland bereiken. Zijn vader en zijn zuster Colette zijn overgevlogen om bij zijn begrafenis aanwezig te zijn. Voor hen een aangrijpende gebeurtenis omdat de laatste jaren weinig contact meer bestond en zij niet op de hoogte waren van zijn ziekte.

Wij hebben in kleine kring afscheid genomen. Maar ik hoop op een realistische en waardige manier. Ook jij, David, bent een kind van God en hebt mede aan ons leven kleur gegeven. Ik weet dat ook jouw naam geschreven zal staan in de palm van God's hand. Rust zacht.

pastor Martin Zandstra