Fenneke Snijder

*

1966, Wildervank (GR)

†

30 Januari 1995, Amsterdam

Drugspastoraat Nieuwsblad 81 (1995) p. 13-15

In Memoriam

In de vroege ochtend van maandag 30 januari overleed Fenneke in het Onze Lieve Vrouwen Gasthuis in Amsterdam. Ruim een week eerder was ze met ambulance in kritieke toestand overgebracht van Vogelsangh naar de intensive care van het OLVG. Plotseling was niets meer in orde, alle kwalen van aids kwamen in een keer. Fenneke heeft een week op de intensive care afdeling gelegen schommelend tussen leven en dood, bijgestaan door Ruud, haar vriend. Ruud en Fenneke hebben elkaar ontmoet in Vogelsangh. En ondanks dat ze beiden ziek waren, hadden ze zin in de toekomst, samen naar Lourdes, een huisje in Amsterdam, maar vooral samen zijn en van elkaar genieten. De liefde spatte er vanaf als je ze samen zag.

Fenneke is als enig kind groot geworden in het Oost-Groningse Wildervank. Pony's en paarden waren haar grootste hobby. Het rijden en het verzorgen van haar eigen pony vond ze iets heerlijks. Samen met haar buurmeisje was ze dan ook altijd na schooltijd op het land of in de stal bij haar eigen pony te vinden. Als tiener heeft ze zelfs een eigen paard gehad. Volgens haar ouders was Fenneke Fenneke niet meer nadat ze een ongeluk met haar paard gehad had en vijf dagen in coma lag. Dat was toen ze zestien was. Het klikte niet meer met de ouders, Fenneke was niet meer de opgewekte meid. Ze trok zich terug en kwam in aanraking met de verkeerde vrienden. Fenneke raakte aan de drugs, probeerde er verschillende keren af te komen onder andere met de steun van haar vader maar dat lukte niet. Fenneke kwam uiteindelijk na veel omzwervingen in Amsterdam terecht.

Vorig jaar juni werd Fenneke opgenomen in het OLVG voor een oog-operatie. Ze kreeg er de schok van haar leven te horen, ze was sero-positief en had al de diagnose aids. Voor zover mogelijk steunde Albert, een oudere vriend, haar. Ook had ze een echtpaar leren kennen in het ziekenhuis waar ze regelmatig mee belde en schreef. Na de operatie kwam Fenneke in Vogelsangh terecht om aan te sterken. In het begin gebruikte ze de tijd om na te denken over haar leven. Veel dingen tolden door haar hoofd, dat soms net als een draaitol voelde van het piekeren. Als dat het geval was, was haar humeur er ook naar. Dat was niet altijd even gemakkelijk voor de medebewoners. Maar als er ook maar een klein zonnestraaltje op Fenneke afkwam, zoals een mogelijke Rijnreis met haar mentor van Vogelsangh, dan kon niets en niemand haar humeur verpesten en was ze het zonnetje in huis, meelevend met iedereen.

In Vogelsangh is de winter overgeslagen, de lente deed er vorig jaar november al haar intrede. Toen ontmoetten Fenneke en Ruud elkaar namelijk. Tot over hun oren waren ze verliefd op elkaar. En blij, dat ze op de valreep van hun leven, elkaar tegen waren gekomen. Ze hielden elkaar qua karakter perfect in balans. Ruud, rustig en kalm. Fenneke daarentegen emotioneel, onrustig en ongeduldig. Maar door Ruud werd Fenneke rustiger en kon ze haar situatie beter overzien.

Elke dag en enkele nachten heeft Ruud Fenneke bijgestaan in het OLVG, waar Fenneke slapende werd gehouden omdat ze zo onrustig was. Door een extra complicatie is Fenneke uiteindelijk gestorven. Twee februari werd Fenneke in Winschoten gecremeerd. Temidden van een waar bloemenzee begon ze haar laatste tocht.

Wie drieven mit op stroom van tied
en ales is op drift
een korde voart, den is 't zo wied;
alenneg God, dij blift.
o God, dij droug ons veurgeslacht
deur wiend en störmgebroes,
wees Ie ons Schipper dag en nacht;
breng ons beholden thoes.

Fenneke, rust zacht.
Ruud, haar vriend, haar ouders en verdere familieleden en vrienden veel sterkte toegewenst.

Greta Huis, pastoraatsgroep en
pastor Ricus Dullaert