Rudy

*

18 November 1944, Deventer

†

7 December 1994, Amsterdam

fotograaf

Drugspastoraat Nieuwsblad 80 (1995) p. 13-14

In Memoriam

Op 7 december jl. overleed tengevolge van de 1000 kwalen die Aids heet, in het OLVG, Rudy. Rudy stierf in vrede bijgestaan door zijn vrouw Michelle, die al 10 jaar lief en leed met hem deelde. Rudy werd 50 jaar en was nu echt een druggebruiker van de oude garde, grootgeworden in de flower power tijd. In 1944 was Rudy in het Overijsselse Deventer geboren.

Ieder kind heeft liefde, geborgenheid en acceptatie nodig. Rudy's ouders waren niet in staat dat te geven en Rudy kwam in een weeshuis terecht. Hij had last van een lopende neus en kreeg daarvoor in het weeshuis op z'n donder. Daar had hij jaren later nog last van. Toen hij enige jaren later door pleegouders werd 'uitgezocht', had hij het gevoel als een leuk hondje uit het asiel gehaald te worden. Met zijn pleegouders woonde hij naast een katholieke kerk in Utrecht waar hij misdienaar werd en waar hij een goed zanger van het oude latijn bleek.

Op zijn 18de ging Rudy het Leger in om de maatschappij te ontvluchten. Dat werd geen succes, hij liet zich afkeuren en stortte zich in sex & drugs & rock en roll. Rudy kreeg een dochter Marcha die echter al snel uit de ouderlijke macht werd ontzegd. Teleurgesteld vertrok Rudy naar Groningen en ontmoette er Gemma, zijn volgende liefde. Uit deze relatie werd een zoon Tycho geboren,waar Rudy later nog veel plezier aan beleefde.

Rudy was het ouderwetse slag druggebruiker dat alles deelt en gevoelig en idealistisch is. Rudy verdween ook uit Groningen, nadat Gemma clean was gaan worden en hij dat niet bij kon benen. Rudy fotografeerde ook voor sportbladen en hij maakte graag natuuropnames. In de franse Michelle vond hij een goede partner om deze interesses mee te delen.
Met Michelle beleefde Rudy nog eenmaal heel goede tijden. Bij hun huwelijk kreeg hij van Michelle het boekje De kleine Prins van Antoine Saint Exupery waaruit we ook voorlazen op zijn begravenis. Samen reisden ze in een Arcadian bestelwagen herhaalde malen naar Frankrijk, waar Michelle's familie Rudy totaal accepteerde en waar Rudy in de tuin werkte en zich reuze thuis voelde.

Toen Rudy ziek werd, heeft Michelle alles gedaan hem bij te staan. In het OLVG bezocht zij hem dagelijks. Rudy was de laatste periode van zijn leven erg blij met de keren dat hij met Tycho zijn zoon naar de film of een museum kon gaan. Daar genoot hij erg van. Verder bleef hij tot het laatst een integer en op anderen bedacht mens. Op zijn ziekbed verontschuldigde hij zich nog voor zijn ziek zijn. "Sorry dat ik zo ziek ben" kon hij zeggen. Rudy stierf in vrede bijgestaan door Michelle, met spijt in zijn hart dat hij door de dope voor anderen soms niet had kunnen zijn die hij had willen zijn.

Op zijn begravenis lazen we uit de kleine Prins een passage over de kleine man die moet gaan sterven en die zegt: "Het is niet erg, straks kan ik op jullie neerkijken vanaf een ster, m'n lichaam neem ik niet mee dat is veel te zwaar. Nu niet verdrietig zijn, ik ga nu hoor".

Rudy zie op Michelle, je kinderen en allen hier in Amsterdam met liefde neer vanaf je ster.
En rust in vrede.

Ricus Dullaert