Just

*

20 Juli 1958, Paramaribo

†

15 Oktober 1990, Amsterdam

Regenboog & Zondagsviering Nieuwsblad 8 (1990) p. 10-11

In Memoriam

Op Maandag 15 Oktober om 11.00 uur is in het A.M.C. Just overleden. Just was al bijna twee jaar ziek en voor hem is de dood als een bevrijding gekomen. Op Donderdag 18 Oktober heb ik een afscheidsdienst voor hem mogen houden in de kapel van begraafplaats Sint Barbara. Na de dienst hebben Just ouders, broers, zussen, neefjes en nichtjes en zijn aangetrouwde familie hem samen met mij begeleid naar zijn laatste rustplaats. Jammer, dat de familie de begrafenis in besloten kring wilde laten plaats vinden, want Just was een bekend iemand in de scene. En er waren vast mensen die hem graag de laatste eer hadden bewezen.

Just werd op 20-7-1958 in Paramaribo geboren. Op vierjarige leeftijd kwam hij met zijn familie naar Nederland. Just was iemand die erg veel van het buitenleven hield en de overgang naar Nederland viel hem niet mee. Op school had hij het niet zo naar zijn zin. Daarom was hij veel op straat, wat vaak tot spanningen leidde, waar hij thuis wel eens ruzie kreeg. Op een kwade dag is hij op straat met de drugs in aanraking gekomen en helaas zat hij al jong in de gevangenis. Later ontmoette Just zijn vriendin, en kregen twee kinderen, Betsie en Jeffrey. Daar heeft hij altijd heel veel van gehouden. Hij zei me dat hij zich soms als een gekooide tijger voelde, die zowel naar zijn kinderen als naar de Zeedijk werd getrokken.

Een paar jaar geleden brak Just bij een vechtpartij een kaak. Hij kwam in het ziekenhuis en werd getest. Hij bleek seropositief. De laatste anderhalf jaar veranderde veel voor Just. Omdat hij aids had besloot hij af te kicken, hij had er geen zin meer in. Just kreeg een huis aan de Barentszstraat en was daar erg trots op. In de laatste maanden was Just vaak alleen, de meeste mensen zagen hem niet meer die hem vroeger omringden. Gelukkig heeft Wim als vrijwilliger voor het thuisbegeleidingsprojekt heel veel voor hem gedaan. Op het laatst kwam Wim dagelijks bij hem op bezoek.

Just raakte ondanks de pijn, verlamming en incontinentie niet verbitterd. Hij kon genieten van kinderen die nog sporadisch bij hem op bezoek kwamen, van zijn bandjes van de t.v. en van bezoek. Tot op het laatst bleef hij zijn humor houden. Hij sloot weer vrede met zijn moeder, en ook een van zijn broers bezocht hem regelmatig.

Ook sloot hij vrede met God. Steeds als ik bij hem was, vroeg hij me samen met hem te bidden en hij wou graag een kerkdienst voor zijn begrafenis. Zijn lievelingstekst was geworden: "Komt allen tot mij die vermoeid en belast zijt en Ik zal U rust geven. Neemt mij juk op en leert van mij; want ik ben zachtmoedig en nederig van hart en gij zult rust vinden voor u zielen, want mij juk is zacht en mijn last is licht." (Mattheus hooftstuk 11 vers 27 e.v.)
Ik zal Jus erg missen en velen met mij denk ik, want hij was wat je noemt een ruwe bolster met een blanke pit.

Just, rust in vrede!

Ricus Dullaert