lust for life 10 - april/mei 1996 p. 3

Jacques d'Ancona verloor zijn vriend:
"Onze strijd was net een thriller"

Jacques d'Ancona, journalist en tv-persoonlijkheid, verloor onlangs zijn vriend Henny aan de gevolgen van aids. Samen met zijn partner heeft hij een bittere strijd gevoerd, maar Jacques vindt dat ze die niet hebben verloren.

"Het was onze strijd, het gaat niet om 'mij', het gaat om 'samen', zo wil Jacques bij voorbaat onderstrepen. "Ik kan niet zeggen dat we de strijd hebben verloren, want tot op het laatst is Henny geestelijk helder gebleven en hij is heel waardig overleden. Het was net een thriller, waarvan de afloop bekend is. Bij een verhaal van Agatha Christie weet je ook hoe het zal eindigen, maar daar gaat het om de opbouw van het verhaal. En zo was het ook voor ons. De laatste zes maanden had ik voor geen goud willen missen." zegt Jacques vol overtuiging.

"De eerste maanden van onze relatie trouwens ook niet. Toen ik Henny ontmoette, vertelde hij me al in de eerste week van onze relatie dat hij seropositief was. Zelf leefde hij al een jaar met die wetenschap. Henny dacht dat ik me wel terug zou trekken, dat ik niet verder met hem zou willen, nu ik dat wist. Hij zei dat ik een keuze moest maken, maar daar was helemaal geen sprake van. Het was geen keuze, maar een bestemming. Voor mijn gevoel waren Henny en ik gewoonweg voor elkaar bedoeld. We vertrouwden erop dat we het samen zouden redden... dal we samen keihard zouden knokken, ook al zouden we heel angstige momenten krijgen.

Maar we hebben ook vrij zorgeloze periodes gehad. Vier jaar lang deelden we lief en leed. We probeerden te pakken wat we konden pakken. Je probeert nog zoveel mogelijk goeds uit je leven te halen. Zo hebben we bijvoorbeeld verschillende schitterende vakanties gehad, samen. Dat waren hele mooie tijden. Probeer te genieten, pak de mooie dingen. Maar je moet niet overdrijven, want we zijn natuurlijk wel reëel gebleven. Je moet ook je eigen grenzen in de gaten houden. Als hij voor de grap zei dat hij nog wel een mooie Jaguar wilde hebben, zei ik onmiddellijk: 'Zo'n auto kan ik niet betalen'. Ik gaf nooit toe aan grillen, niet dat hij die veel gehad heeft. Maar ik wil maar zeggen dat je jezelf gewoon in de gaten moet houden. Als je zelf redelijk de zaak op een rijtje hebt, kun je je partner ook weer beter helpen." zegt Jacques stellig.

"Wat betreft de behandeling hoefde ik hem niet te helpen. Henny was geen geletterd mens, maar het was onvoorstelbaar hoeveel hij wist van medicijnen, experimentele behandelingen en alles wat de medische kant van zijn ziekte aanging. Onvoorstelbaar was dat."

Roddelbladen
Toen Henny echt ziek werd, werd Jacques' bekendheid een probleem voor hem. "We waren als de dood dat het uitlekte. We wilden zelf in de hand houden wie op de hoogte werd gesteld en wanneer. Ik was maar steeds bang dat roddelbladen à la Party en Privé erachter zouden komen en dat zouden publiceren. Dat hadden we niet kunnen verdragen. Op een gegeven moment heb ik zelf de hoofdredacteuren gebeld en gezegd wat er aan de hand was en ze verzocht het niet te schrijven. Dat gaf gelukkig bij geen enkel blad een probleem, maar ik heb me er wel zorgen over gemaakt. Ik durfde amper op de gang te lopen in het ZIekenhuis, uit angst herkend te worden.' verfeit Jacques.

"Gelukkig had Henny een heel mooi einde. Hij wilde geen grafstukjes, ook al hield hij heel erg veel van bloemen. Hij wilde dat mensen die eventueel een stukje wilden sturen, het geld daarvoor overmaakte op een rekening van de 'Stichting Doe Een Wens', een organisatie die een laatste wens voor ongeneeslijk zieke kinderen in vervulling laat gaan. Henny was gek op kinderen. Het is een grote voldoening om te weten dat daarvoor ruim 8.300 gulden voor is binnengekomen."

Maar afgezien van het bijzondere werk van deze stichting, heeft Jacques het niet zo op zogenaamde 'laatste wensen'. "Ik vind het bijzonder egoïstisch als een stervende opdrachten meegeeft aan een nabestaande. Dan krijg je soms een toestand dat iemand jarenlang gekluisterd, verankerd en opgezadeld is met de wens van een overledene. Nee, houden van is ook los kunnen laten. Dood is dood, wat dat betreft", vindt Jacques.

"Na het overlijden van Henny heb ik veel steun gevonden bij vrienden. Jos Brink gaf me zijn boek 'De steppe zal bloeien'. Zelden heb ik zoveel steun uit een boek kunnen halen. Ik was ook diep geroerd door de ontelbare brieven en kaarten die ik mocht ontvangen. Dat deed me echt goed. Ik vond het met name heel bijzonder dat ik kaarten kreeg van mensen waar ik normaal gesproken weinig mee te maken heb, zoals Astrid Joosten en Jack Spijkerman. Dat heeft me echt geraakt. Ik wil hier maar mee zeggen dat het als je iemand niet zo heel goed kent, dat geen belemmering moet zijn om iets van je te laten horen door middel van een kaartje of een briefte. Een teken van medeleven valt vrijwel altijd in goede aarde."

Harald Roelofs