Raphael Brandow

*

8 December 1941, New York, USA

†

16 Mei 1992, Amsterdam

eigenaar de Spijker

oprichter American Repertory Theatre

Banner op de tentoonstelling van hem naar haar naar Hippolytushoef - 20 jaar Dolly Bellefleur
in de Openbare Bibliotheek Amsterdam 7 november 2009 - 7 januari 2010

Smile though your heart is aching
See you in Zorgvlied

Enkele jaren geleden ging een documentaire over Hans Klok in première getiteld See you in Vegas. Cynisch bedacht ik dat See you in Zorgvlied de pakkende titel zou kunnen zijn voor een docu-drama vol glamour en glitter gewijd aan de periode waarin ik als Dolly optreed. Een real life soap sweet and bitter met als rode draad de grote ultieme verdwijntruc van tientallen vrienden, collega’s, fans en een lieve oom die in de bloei van hun leven geveld werden door de ziekte AIDS.

Vanaf het moment dat deze ziekte de kop opstak waren de vier letters voor mij de afkorting van Altijd In De Stress. Jaren was ik letterlijk als de dood voor de liefde. Vroeg ik me iedere ochtend angstig af van wie ik die dag weer een rouwkaart zou ontvangen of een overlijdensbericht zou lezen in de krant. Als een der laatste Mohikanen voel ik me nog steeds ontzettend schuldig dat ik die heftige love battle, in tegenstelling tot vele generatiegenoten, wel heb overleefd. Neem bijvoorbeeld Raphael Brandow. Kort voor zijn dood zong ik in het Prinsengracht Ziekenhuis voor hem liedjes uit mijn theatershow Dolly’s Wedergeboorte. Daar lag hij, ooit een boom van een kerel, als een kasplantje gekoppeld aan slangen en machines. Vertwijfeld vroeg ik mijn regisseur ‘Wat moet ik doen?’ ‘Wat je iedere voorstelling doet’ antwoordde hij. Dus kwam ik op en zong met een glimlach van oor tot oor het openingsnummer: ‘Een, twee, drie. Is everybody happy? Is everybody gelukkig laat maar horen zing maar la la la la…

Dolly Bellefleur