Tony Mouchaers

†

12 Augustus 1989

medewerker Aids-Team Vlaanderen

De GAY Krant 139 - 23 september 1989 p. 6

Op 12 augustus 1989 overleed Tony Mouchaers.
Met hem verliest het Aids-Team een van zijn meest geliefde medewerkers.
Op 23 november 1987, zowat een jaar na de test waaruit bleek dat hij seropositief was, werd Tony meegedeeld dat hij aids had ontwikkeld. Hij besefte zeer goed het hopeloze van zijn situatie. Desondanks nam hij kort daarna contact met het Aids-Team.
Als eerste was hij bereid zijn ervaringen als aids-patiënt mee te delen aan anderen en de pers te woord te staan. Vooral jonge mensen trachtte hij te motiveren door zijn open getuigenis. "Ontkennen heeft geen zin. Wat ik nu doe, daar put ik zelf heel veel kracht uit om te vechten tegen mijn ziekte, dat lukt me aardig. Als ik gedurende de tijd die mijn rest, een of twee jongeren kan overtuigen om besmetting te voorkomen, dan heeft mijn activiteit zin gehad."

Consequent weigerde hij aids te verbinden met het begrip "schuld", maar wees hij heel duidelijk op ieders eigen verantwoordelijkheid. Zijn boodschap was: "Aids is geen ver-van-mijn-bed-show. Het is hier en nu, en onder ons!", zei hij meermaals. Verder meende hij dat allen die verantwoordelijkheid dragen, de plicht hebben onmiddellijk die maatregelen te nemen die in verband met het aids-probleem noodzakelijk zijn. Allerlei overtuigingen mogen geenszins de dekmantel zijn waar men zich achter verschuilt. Meer dan een jaar lang werkte Tony tussen zijn ziekenhuisopnames door intens mee als vrijwilliger. Vooral zijn aanwezigheid en tussenkomsten tijdens voordrachten en vormingsactiviteiten maakten een diepe indruk. Hij deed dit met grote openheid en een flinke dosis humor. Typerend voor hem was zijn openingszin: "Goedemiddag. Ik ben Tony Mouchaers, terminaal aids-patiënt. Er zijn geen vragen die je niet mag stellen. Mij kan je niet kwetsen." Geen enkele vraag bleef onbeantwoord. En vragen kreeg hij: Ben je homo? Weet je door wie je besmet bent geworden? Waarom doe je aan deze voordrachten mee? Heb je pijn? Wanneer ga je sterven...? Tony ging ervan uit dat de stilte en de anonimiteit waarmee aids omgeven wordt even dodelijk kunnen zijn als het virus zelf. Op zijn manier wenste hij de taboes rond de ziekte te doorbreken.

Gedurende deze periode leerden we hem kennen als een eerlijk en moedig man, die zeer inspirerend werkte voor zijn omgeving. Hij wilde geen medelijden, geen uitzonderingsbehandeling, hij wilde gewoon "Tony" zijn. Ook tijdens de steeds terugkerende periodes die hij in het ziekenhuis doorbracht, bleef hij andere mensen moed inspreken. Zijn onverwoestbaar optimisme was hierbij zijn meest overtuigend middel. "Laat hier een spin naar beneden zakken, ik trek me aan haar draad naar omhoog." Dat was zijn lijfspreuk. Hij was er telkens van overtuigd dat hij wel uit het ziekenhuis zou komen: "Is het niet op rolschaatsen, dan is het toch tussen zes planken...”

De laatste maanden kreeg hij het echter heel wat moeilijker. Zijn fysieke strijd had hem totaal uitgeput, van alle mensen met aids die hij in het ziekenhuis leerde kennen, waren er nog slechts enkele in leven. Toch bleef hij met al zijn kracht strijden tegen het doodzwijgen van aids. Tot op de laatste dag bleef hij zich bewust van alles wat rond hem gebeurde en regelde hij zelf de zaken rond zijn uitvaart met Ad, zijn vriend.
Tony overleed omringd met de aandacht van vele vrienden die hij de laatste jaren van zijn leven had verworven... door er zelf een te zijn.
Tony, je zou niet willen dat iemand je zou bedanken voor wat je deed. Je deed het, omdat je vond dat je het moest doen. Maar we zullen je wel verdomd missen.

Het Aids-Team.