Sek 2 - februari 1992 p. 11

In memoriam Floris Michiels
Kunstenaar in acties

Het moment waarop en de omstandigheden waaronder Floris me vertelde dat hij seropositief was, zijn in m'n geheugen gekrast, samen met het woord 'bizar'.

Het was een sombere novembermiddag; 1989. Ik was erop uit om voor deze en gene een sinterklaascadeautje te kopen maar daarin was ik nauwelijks geslaagd. Uiteindelijk slofte ik naar de tramhalte om naar huis te gaan. Exact op de hoek van de P.C. Hooftstraat en de Van Baerlestraat liep ik hem tegen het lijf. Op een bijna identieke manier aan het sloffen. 'Ik dacht dat je in New York was.' 'Ik ben eerder teruggekomen', zei ie. En na zijn rug wat gerecht te hebben: 'Ik beleef m'n coming out als seropositief'.

Twee jaar eerder, op 8 december 1987 hadden we elkaar voor het eerst ontmoet: hij en ik allebei als potentiële leden van de Sek. In januari gingen we aan het werk. Floris had de hand kunnen leggen op het voorstel Wet Gelijke Behandeling dat toen in politieke kringen circuleerde maar niet openbaar was. Dat werd het artikel 'Homo's minder gelijk' (maart 1988).

Twee maanden later vertrok Floris naar de Gay Krant, omdat hij daar meer mogelijkheden had en zijn stukken een groter en breder publiek zouden bereiken. Wie ook waar vandaan kwam, als je eenmaal aan de Gay Krant verbonden was, was de medewerking daaraan exclusief. Regelmatig echter zagen we elkaar op bijeenkomsten, presentaties of congressen, als Floris daar was voor de Gay Krant en ik voor de Sek. Telefoonlijnen zijn geduldig, ook als er tips worden doorgegeven en aanpakken doorgesproken. Toen Floris de actie 'Stem roze' initieerde en ontwikkelde, kreeg Sek regelmatig en direct informatie toegeschoven. Zo was Floris: een kunstenaar in het scheppen van acties en een kunstenmaker in de uitvoering ervan.

Begin '90 gaf Floris veel van z'n vaste verplichtingen op en stortte hij zich als vanouds in het vrijwilligerswerk. Hij bezocht weer de redactievergaderingen van Sek, droeg veel aan, beloofde veel. Maar aan de uitvoering kwam hij nauwelijks toe: bijna al z'n energie stak hij in de bestrijding van z'n ziekte. Nog één maal schreef hij een artikel: 'Kemron, de doktoren hebben de tijd...!' (oktober 1990). Kort daarop liet hij zijn naam weghalen uit de lijst van vaste medewerkers.

Na die merkwaardige ontmoeting op de hoek van de straat waren er diverse prettige momenten. We aten wel eens bij elkaar. We zaten wel eens de hele ochtend op een terrasje bij hem in de buurt. Zware ervaringen waren er ook: enkele bezoeken aan de aids-afdeling van het AMC als hij daar weer eens was opgenomen. Een vervelend verlopen ontmoeting in juni vorig jaar bracht ons op een behoorlijk grote afstand van elkaar. We zagen elkaar niet meer, maar communiceerden wel af en toe via de brievenbus. Enkele dagen voor z'n dood op 15 december '91 ontving ik nog een kaart, van hem en z'n vriend Michael. Die groet kon ik alleen nog beantwoorden door enkele bloemen te kopen en die in het uitvaartcentrum waar hij opgebaard was, neer te leggen.

Haye Stobbe