De GAY Krant 140 - 7 oktober 1989 p. 17

Als ik aan Michael denk, komt er één gedachte steeds weer bovendrijven: hij was een enorme vechter! Hij gaf nooit op. Het is bijna niet te bevatten wat hij dit laatste jaar allemaal heeft moeten doorstaan. Toch krabbelde hij steeds weer overeind, ondanks zijn operaties, de medicijn-trials en wat hij verder nog moest meemaken.
De zwaarste klap kwam in september 1988 toen hij ten gevolge van aids zijn vriend verloor. Hoewel hij Frank Frissen verschrikkelijk miste, heeft Michael zelfs dàt redelijk goed weten te verwerken. Sinds 1980 had hij een relatie met Frank. Ze dreven in Haarlem samen een kapperszaak.
Dikwijls hebben we Franks graf bezocht en soms zei hij: "Mijn naam hadden ze net zo goed meteen op die steen kunnen zetten." Hij vond het vreselijk dat hij door zijn ziekzijn niet op de sterfdag van Frank naar diens graf zou kunnen gaan. Ik zou er die dag Rode Rozen uit zijn naam moeten neerzetten.
Toch ontbrak het Michael niet aan levensmoed. Hij was heel eerlijk en loyaal. Ik vind het een voorrecht dat ik hem heb mogen verplegen en dat hij mijn vriend wilde zijn. Ik hield veel van hem en mis hem erg.
Michael is begraven op Franks sterfdag. Uiteindelijk is Michael die dag toch zelf gegaan. De bloemen die ik bracht waren helaas ook voor hem.

Loes