Clique 1 - mei 1990 p. 20

ROB 1933-1990

Op zaterdagavond 7 april overleed Rob Meijer, bij de meesten eigenlijk alleen bekend onder zijn voornaam, aan de gevolgen van aids. Rob heeft zijn vriend Dai Evans elf weken overleefd.

Ik leerde Rob jaren geleden kennen, in 1980, toen hij een uiterst fraaie uitgave had verzorgd van een viertal gedichten van Jim Holmes bij etsen van Nigel Kent, getiteld Views of Kent. Jim vond namelijk dat dit boekje niet mocht ontbreken in mijn collectie homo-erotica en nam mij mee naar de galerie aan de Weteringschans. Ik vond Rob een imposante man, die mij zoals geen angst, dan toch zeker ontzag inboezemde. Toen ik hem later beter leerde kennen bleek dit een facet dat onlosmakelijk met zijn persoon verbonden was. In de daarop volgende jaren zag ik Rob wel eens vaker, vooral bij de opening van exposities, maar ik sprak hem niet. Begin 1988 werden de banden met hem en Dai echter aangehaald. Ik was toendertijd hoofdredacteur van GA-Magazine dat in de zomer van dat jaar in samenwerking met Rob en TasteVin een tweetal wijnen met homo-erotische etiketten - naar schilderijen van Eddie Cervone - uitbracht. Toen wij in de eerste maanden van dat jaar met de keuze van de wijn bezig waren, was Rob net uit het ziekenhuis terug gekeerd. Hij had niet meer het imposante figuur dat ik mij herinnerde, maar het overwicht was nog volop aanwezig. Geestelijk leek hij ongebroken en dat is hij geloof ik tot het eind toe gebleven.

Rob begon zijn carrière in de mode als ontwerper van dameskleding voor grote maten. Toen zijn toenmalige relatie echter uitging en er een nieuwe liefde in zijn leven kwam werd de eerste aanzet gegeven tot de werkzaamheden die hem een wereldwijde naam zouden bezorgen. In een interview dat ik hem begin 1989 afnam vertelde hij daarover: 'Mijn vriendje van toen, wilde graag dat ik thuis kwam werken. Ik ben toen begonnen met een paar leren broeken in de avonduren te maken en toen ik vond dat ik er genoeg per week kon maken neb ik mijn baan opgezegd.' Rob's veeleisende 'vriendje' was de Australische beeldhouwer Nigel Kent. Het einde van de relatie tussen Nigel Kent en Rob heeft paradoxaal genoeg een zeer vruchtbare uitwerking gehad. Kent raakte daardoor namelijk, zoals hij ooit tegenover Bah vertelde, in een emotionele crisis en stapte mede daardoor van het beeldhouwen over op etsen, aanvankelijk onder de naam James D., maar later weer onder eigen naam. Tegen Rob had hij bij het eind van de relatie gezegd dat diens interesse in kunst daarmee ook wel weer zou verdwijnen. Rob heeft sindsdien die uitspraak consequent gelogenstraft. In een nieuw pand aan de Weteringschans begon hij namelijk niet alleen een leeratelier, maar ook een galerie.

De eerste tentoonstelling daar was gewijd aan het werk van Tom of Finland, die nog steeds regelmatig bij Rob exposeert. Rob had een geheel eigen visie op het werk dat hij in zijn galerie wilde tentoonstellen: 'Zoals ik mijn galerie zie, moet het [werk] vies zijn, maar een hoge kwaliteit hebben,' en hij verwees daarbij ondermeer naar de schilderijen van de door hem zeer bewonderde schilder Bastille: 'Dat is typisch wat ik mooi vind en wat mijn klanten mooi vinden. Het is poep en weet ik wat allemaal, maar het is een heel mooi geschilderde drol, die is van een kwaliteit waar een ander niet tegenop kan.'

Rob ontwikkelde binnen zijn bedrijf een veelzijdig aanbod, niet alleen vervaardigde hij hoogwaardige leren kleding en toonde hij werk van een grote diversiteit aan kunstenaars (want het was bij de door hem georganiseerde tentoonstellingen lang niet altijd SM en aanverwante kinky vormen van sex), maar ook verzorgde hij piercings en haalde hij de top uit de tatoeagewereld naar Nederland.

Het is moeilijk het belang in te schatten dat Rob heeft gehad voor de emancipatie van het sadomasochisme in Nederland. In ieder geval bleek hij een kleurrijk figuur op wie de journalisten steeds weer met een zekere gretigheid afkwamen. Dit publieke imago bezorgde hem de bijnaam 'Hogepriester van het sadomasochisme', die hij met ere droeg. Over sadomasochisme zei hij ooit: 'De meeste mensen denken dat SM alleen maar slaan is. Ik heb dat wel eens gedaan, maar eigenlijk nooit zo enthousiast. Ik houd meer van geestelijke dominantie.' Die geestelijke dominantie kon Rob ook uitleven tijdens een flirt met de Satanskerk, waarbij hij enige tijd betrokken was, overigens niet omdat hij er in geloofde: 'Ik zag er eigenlijk niets in. Ik deed het omdat ik het geil vond. Het was alleen maar sensatie.'

Rob's carrière heeft voor een groot deel in het teken gestaan van de bevrediging van zijn eigen en andermans geilheid. Dat het juist die geilheid was die indirect Rob's dood veroorzaakt heeft, moet dan ook als een tragische ironie opgevat warden. Maar Rob heeft er zijn idealen niet door laten overschaduwen. Hij heeft er zorg voor gedragen dat het door hem opgebouwde bedrijf voortgezet kan worden. Een stichting zal nu de aandelen van de B.V., die Rob's Leather al langere tijd was, beheren. En de winst die het bedrijf maakt zal worden aangewend voor onderzoek naar aids en hulp aan slachtoffers van deze ziekte. Dai had dit al voorspeld toen Rob langere tijd in het ziekenhuis had gelegen. Bij thuiskomst had hij hem gezegd: 'Ik heb iets ontdekt. Je hebt iets gecreëerd dat langer blijft dan jezelf, je hebt gecreëerd wat het logo "Rob Amsterdam" is, en dat wordt nu in zekere zin onafhankelijk van je. De mensen kennen jou niet, maar ze kennen "Rob Amsterdam".'

Bij de mensen die Rob gekend hebben, zal zijn buitengewone persoonlijkheid echter in hun herinnering blijven voortleven. Een paar uur nadat ik dit schrijf gaan we hem cremeren. Ik vermoed dat het zwart zal zien van het leer uit zijn eigen atelier. En dat zou hem genoegen hebben gedaan.

Hans Hafkamp