Speech tijdens de lancering van AIDSmemorial.nl in de RAI 30 november 2007

See you in Zorgvlied

Landgenoten. Als sponsor en beschermvrouwe van stichting NAMENproject Nederland hebben wij, Dolly Bellefleur, Queen of the Dutch Desert, de eer en het genoegen om enige woorden tot u te mogen richten.

Enkele weken geleden ging See you in Vegas, een documentaire over illusionist Hans Klok in premiere. See you in Zorgvlied dat zou de wrange titel kunnen zijn van een documentaire gewijd aan de achttien jaar dat ik als uw Frau Antje van het Verkeerde Kantje heb opgetreden van hem naar haar naar Hippolytushoef. Een docu vol glamour en glitter, een real life soap, sweet en bitter met als rode draad: de Grote Ultieme Verdwijntruc van tientallen vrienden, collega’s en fans die in de bloei van hun leven geveld werden door de ziekte AIDS.

Ik noem bijvoorbeeld wapenzusters Dolly Dolfijn, Hellun Zelluf en Coby Genezijde.

Peter Jansen, politicus voor de PPR of was het nou de PSP? Mijn mentor toen ik, net achttien jaar oud, in Amsterdam kwam wonen. Met hem zag ik voor het eerst een balletvoorstelling.

Edwin Bakker, die als redacteur van de Gaykrant een aangrijpend dagboek bijhield over zijn ziekte dat later ook in boekvorm verscheen.

Raphael Brandow van het spraakmakende American Repertory Theatre.

Jaap Pieters van Café Gaiety, Benno van Coffeeshop le Monde, schrijver Frans Kellendonk, theatermaker Michael Matthews, uitgever Michel Vassalucci, ik zie hem nog zitten in het Anthony Theater, en vele, vele anderen.

Al vanaf het prille begin dat de ziekte AIDS zijn kop opstak stonden die vier letters A I D S voor mij voor Altijd In De Stress. Jarenlang was ik letterlijk als de dood voor de liefde. Stond ik iedere dag op met de angst van wie zal ik vandaag nu weer een rouwkaart ontvangen of een overlijdensbericht lezen in de krant? En wat heb ik die en die lang niet gezien. Hij zou toch niet? Ik herinner me ook hoe ik vele sexy jonge mannen door de ziekte AIDS maar ook door de bijwerkingen van medicijnen, zag veranderen in fragiele stokoude mannetjes!

Eerlijk gezegd voel ik me nog steeds ontzettend schuldig dat ik die heftige love battle, in tegenstelling tot vele generatiegenoten, wel heb overleefd. Vanuit deze achtergrond probeer ik waar mogelijk mijn (kiezel)steentje bij te dragen aan de strijd tegen AIDS. Nooit zal ik vergeten hoe ik als Safe Sex Consulente namens de Schorer Stichting met een Speelset op bezoek ging bij mensen thuis en hoe een jonge man op een van die speelavonden zomaar in de groep gooide dat hij seropositief was. Iedereen was compleet ontredderd wat heet knock-out. Daar sta je dan als grapjurk en clinic clowntje van 2.05 meter in funktie!

Bijzondere levenslessen heb ik ook geleerd tijdens mijn optredens voor doodzieke patiënten in het Prinsengracht Ziekenhuis of in Huize IJsselvliedt te Wezep, een vakantiehuis van het Rode Kruis, waar zeker in het begin van de AIDS-epidemie, terminale patiënten hun allerlaatste vakantie konden doorbrengen met een partner of familielid. Hoe confronterend was het om die worsteling van beiden te zien. Aan de ene kant moeten loslaten en aan de andere kant nog zoveel dingen willen doen!

En ik zie me nog in vol ornaat zitten aan het sterfbed van een fan. Waar praat je in godsnaam met iemand over waarvan je weet dat hij enkele uren later een drankje zal nemen waardoor hij nooit meer wakker wordt?

In 1996 organiseerde ik met mijn partner George Moormann in een discotheek in Haarlem op Wereld Aids Dag een feest getiteld ADONIS NO AIDS! Ja u zult het haast niet geloven maar van de letters die het woord ADONIS vormen kun je ook NO AIDS vormen.

Ter lering en vermaak was er op dat feest een optreden van o.a. de Safe Sex Guerilla en wij hadden een oproep gedaan aan bezoekers om foto’s en rouwadvertenties mee te nemen van vrienden en familieleden die zij hadden verloren aan AIDS. Het voelde alsof we een monumentje hadden opgericht voor al die moedige, onbekende soldaten die hun oneerlijke strijd tegen de wrede vijand AIDS uiteindelijk hadden verloren.

Enkele passages uit die rouwadvertenties:

Karim Ulcay (37 jaar)
Dood ben ik pas
Als jij mij bent vergeten!

Danny Smeets (33 jaar)
Verlost van de moedige strijd tegen de meedogenloze
Ziekte Aids.
Herinner u niet
Mijn zware droeve dagen,
Maar wel mijn leven vol ZON.
Hoe ik was
Toen ik nog alles kon.

Robert Maria Jaspers (35 jaar)
Jij was een vogel
Ik mocht 11 jaar je kooi zijn
Nu vlieg je verder
En ik blijf leeg achter.
Voor altijd je Vriend
Ab van Kapel.

Bob Feije (37 jaar)
Een graf heeft nooit het laatste woord
Voor wie in zwijgen roepen hoort,
De stille vraag om hulp verstaat,
Een arm om iemands leven slaat.

Een arm om iemands leven slaan. Velen hebben dat de afgelopen 25 jaar gedaan door een naamvlag te maken en een persoonlijk verhaal en foto’s toe te vertrouwen aan stichting NAMENproject Nederland.

Op de site AIDSmemorial.nl wordt vanaf vandaag dit materiaal voor het eerst getoond.

Via de website is het mogelijk om online aanvullend materiaal zoals foto’s, video’s en muziek aan te leveren. Graag willen we u aanmoedigen om van die nieuwe mogelijkheden gebruik te maken. En zo met elkaar ervoor te zorgen dat de Nederlandse QUILT als sociaalcultureel erfgoed bewaard blijft. Laten we foto's en verhalen over overledenen blijven verzamelen voordat die dreigen te verdwijnen.

Dolly Bellefleur