lotgenoot

Armand Donovan Emil Busropan

*

6 Oktober 1951, Curaçao

†

11 Maart 1997, Amsterdam

studie oude talen

Drugspastoraat Nieuwsblad 106 (1997) p. 12-13

In Memoriam

Op dinsdag 11 maart om 17.10 is in het OLVG, omringd door zijn ouders, broers zussen en zijn buddy Betsy overleden Armand Busropan. Armand heeft een lang ziekbed gehad en hij heeft zijn ziekte met bewonderingswaardige moed gedragen. Hij heeft enorm voor zijn leven gestreden, maar kon de ongelijke strijd toch niet winnen. Voorzien van het Sacrament van de Zieken, omringd door gezangen en gebeden is hij vroom als hij was gestorven.

Armand was in 1951 op Curaçao geboren als oudste van een gezin van acht kinderen. Als kind was hij heel makkelijk en volgzaam als een schaap. Hij had een bijzonder scherp verstand en maakte een glansrijke school carriere door. Hij was belezen in klassieke schrijvers. In de flower-power tijd kwam hij met verkeerde mensen in aanraking en werd aangetrokken door het avontuur. In Amsterdam kwam hij andragogie studeren aan de VU. In die jaren raakte hij verslaafd en tot zijn eigen verbijstering kon hij die verslaving niet meer in de hand houden.

Zijn bijzonder goede karakter bleef, daardoor mochten veel mensen in de druggebruikerswereld hem, maar daardoor werd er ook vaak misbruik van hem gemaakt. Nogal eens liep het mis in zijn huis, omdat Armand het niet aan kon zien dat iemand dakloos was. Dan liet hij ze maar weer binnen en meer dan eens bleek dat hij de verkeerde gastvrijheid had verleend. Het gevolg was dan een hoge telefoonrekening, een gestolen giropas en schulden. Ook maakten zijn gasten er af en toe zo'n puinhoop van dat er problemen met de woningbouwvereniging ontstonden.

Armand was een bijzonder trouwe bezoeker van de vieringen in de crypte, waar hij soms ijverig meediscussiërde en dan weer eens zijn roes uitsliep. Ook op het spreekuur was hij zeer vaak present, vaak ook met een presentje: een stuk zeep of wat aftershave. Deze aftershave en zeep hossel deed hem ook meerdere malen in de gevangenis belanden.

Sinds 1989 wist Armand dat hij HIV positief was. Daar heeft hij enorm mee geworsteld. Hij voelde zich vaak niet meer in tel en wilde geen relatie meer hebben, uit angst iemand te besmetten. Heel geleidelijk aan werd hij steeds openlijker over zijn ziekte, tot dat hij zelfs aan een radio progamma meewerkte over HIV in de gevangenis en aan het TV progamma van de NCRV op 6 januari.

Armand ging in 1993 met de eerste Lourdesreis mee. Daar beleefde hij veel aan. Hij hield van gesprekken over het geloof en probeerde steeds meer van het mysterie van het geloof te doorgronden. De laatste periode van zijn leven had hij de dope afgezworen. Hij bouwde een stevig sociaal netwerk op. Met Betsy zijn buddy, met Berthy van het drugspastoraat, met Corrie zijn buurvrouwen, Uthe zijn thuishulp. Hij bezocht dansvoorstellingen en H. Missen. Hij regelde een grafsteen voor zijn eerder overleden broer Iwan. Wolter, een lotgenoot nam hij in huis en leefde met hem mee tot aan zijn einde. Voor de uitvaart van Wolter zette hij alles opzij.

Armand was een bijzondere persoonlijkheid, die ieder zal missen.
Armand, dat Gods engelen je naar de gelukzaligheid leiden. Rust zacht.

pastor Ricus Dullaert