The panel for all deceased ones in Thailand is made by Jan of Buddyzorg Limburg, The Netherlands.

The Thai people are pround of their country. Under the Thai flag, they still have a feeling of home.

De Thai is trots op zijn land. Onder de Thaise vlag hebben ze nog een thuis gevoel.

Vanaf 1985 (ik leerde toen Coenraad Stegeman in Amsterdam kennen) ben ik werkzaam in de aids-buddyzorg voornamelijk in Zuid-Nederland. Via een artikel in Der Spiegel làs en zàg ik over een opvang-projekt van verstoten en terminale aidspatiënten in Thailand (oprichter-initiatiefnemer: de Boedhistiche monnik Pra Alongkood vanuit de tempel Wat Prabat Nampo in Lopburi. In 1992 heb ik heb projekt in Lopburi bezocht en vanaf 1993 ben ik als vrijwilliger daar gaan assisteren, 2 keer per jaar meer of min twee maanden telkens. In 2006 kreeg ik een cerebrovasculair accident. in Lopburi en via hospital in Bangkok en revalidatie-centrum ben ik, in rolstoel, beland in het zorgcentrum De Grevelingen.

De Thailand-quilt is gegroeid van twee naamdoeken (Wisian en Siri-Pong) maar ik zag beide vrienden graag opgenomen in een "thuis-quilt" a.h.w. een vertrouwde omgeving, samen met de onmogelijk vele lieve mensen die ik nabij heb mogen zijn, en verzorgen gedurende mijn onbeschrijvelijk mooie en dierbare periode die ik bij hen heb geleefd, samen met hen. Het heeft Wisian en Siri-Pong ontroerd toen ik hen vertelde over "hún" naamdoeken. Ze vonden het fijn, om op deze manier dóór te leven, dat er nog heel veel mensen zijn die aan hen blijven denken.Vier doeken zijn door en via mij verzorgd. Heel spontaan heeft Huub ook drie doeken verzorgd en ook Silva heeft een mooie en dierbare doek toegevoegd. Zo kwamen we aan de acht naamdoeken, voldoende voor een Thaise quilt. Ik ben "ape-trots" (en niet alleen ik) dat deze quilt is gerealiseerd.

Jan Straatman