Eric Hamwijk

*

17 Februari 1963

†

5 April 1992, Amsterdam

ACT UP! Amsterdam

Homologie 4 juli/augustus 1992 p. 44

Heaven is here
Where I once feared to be (Marc Almond)

Vier jaar geleden, toen ik net twee dagen als hulpverlener op de Schorerstichting was begonnen, stond je opeens voor mijn neus. We vroegen elkaar tegelijk: 'Hé, wat doe jij hier?'. Jij bleek toen vrijwilliger te zijn bij de toenmalige Belangenvereniging voor Seropositieven (BSP). Ik schrok en dacht 'dat hoeft toch niet te betekenen dat hij dan seropositief is'. Je zag dat ik schrok en sprak met mij af. Om mij uit te leggen dat je wel positief was en al in een trial zat met AZT. Een onverwachte confrontatie met de HIV-infectie van een van mijn vriendjes, die zich helaas nog vaker herhaalde.

Het contact tussen ons verliep heel bijzonder sinds deze ontmoeting. Bij voorkeur hadden we dure etentjes, waarbij je intieme ervaringen onthulde: over hoe het is om seropositief te zijn, om ziek te zijn, om volstrekt eenzame momenten te beleven, om een hopeloze strijd te voeren tegen een hardnekkig virus, om de dood te voelen naderen. Maar ook liet je zien hoe strijdbaar je was, niet zielig, niks geen slachtoffer. Het is niet verbazingwekkend dat juist jij aan de wieg stond van ACT UP Amsterdam, om daarna als een echte 'Einzelgänger' verrassend en onverwacht af en toe op te duiken op de BBC of de VPRO. Het verhaal dat jij wilde vertellen moest vooral origineel en persoonlijk zijn, zonder de aandacht daarmee naar je toe te willen trekken.

Toen de ziekte je stevig in de greep had, ging je juist nog een stap verder, om te laten zien wat aids is. Door de woorden van je toespraak op het Gay and Lesbian Filmfestival in Amsterdam 1991, werd de aids-film Absolutely Positive een tastbaar document, en de boodschap dat 'zij' in feite 'wij' zijn werd nog sterker voelbaar. Je uiterst persoonlijke en moedige videoband die met Kerst in de Gay Dating Show werd vertoond, was opnieuw een diepe confrontatie die laat zien wat aids teweeg brengt.

En toen ging het opeens heel snel. Het onvermijdelijke telefoontje waarin je je beslissing meedeelde. Vastberaden. We hadden het zo vaak over dit moment gehad. Toch sneed het door me heen. Het laatste bezoek, een laatste omhelzing, de laatste kus. Tranen. Het eerbetoon aan jou in de TRUT, die zondagavond toen je overleden was. Je plaatjes die gedraaid werden, maakten het gemis van jou zo pijnlijk duidelijk.

Mijn laatste impressies: de witgelakte kist waarop uitsluitend witte bloemen zijn gedrapeerd, en al je vrienden en vriendinnen er eerbiedig omheen. Geen requiems galmen door de ruimte, maar slechts jouw muziek, uit jouw disco. De prachtige zonnestraal die tijdens de muziek over de bloemen van boven naar beneden streek, heb je vast ook besteld. Je hebt een heel mooi afscheidsgeschenk geregisseerd. Ik zwalkte nog uren door de stad, die godzijdank op die dag helemaal in het zonlicht baadde. De winter is voorbij. Dag lieve schat, ik heb veel van je geleerd.

Thijs Maasen