Frits de Ridder

*

1954

†

16 Augustus 1994

fotograaf

HIVnieuws 30 - september/oktober 1994 p. 44

"Nee, rood moet de kleur van het logo worden. Niet dat bedaagde groen, dat afhankelijke groen. Nee, natuurlijk rood, de kleur van verzet, van strijd en strijdbaarheid", aldus Frits vorig jaar zomer, net terug uit het ziekenhuis en meteen weer ingeschakeld in het werk. Het is rood geworden, omdat hij het goed inschatte. Strijdbaar en weten wat je wil zijn de sleutelwoorden bij Frits. En natuurlijk tonen en laten horen dat je strijdbaar bent. Zijn luidruchtigheid en wensenpakketten brachten ons wel eens tot waanhoop. Zijm vlijmscherpe analyses en zijn filosofische bespiegelingen gingen ons ook niet in de koude kleren zitten.

Zo zeker als hij hierbij was over zijn argumenten, zo onzeker was hij over zijn beroep, de fotografie. Niet over de technische kant, maar wel over het oordeel van de kunstbroeders. Als hij een beslissing durfte te nemen om niet mee te gaan met het algemene oordeel, kwam er iets moois uit. Zijn uitleg over keuzes in de tentoonstelling Aids RelaTed art, 1992 in NOS-laat, kan nog steeds gebruikt worden in de discussie over aids-kunst met een grote of kleine k.

Bij het samenstellen van Nieuwe Helden was hij minder zeker. Nu stond niet het schrappen (net zolang selecteren tot je één beeld hebt, dat het woord kan doen) voorop, maar juist de herhaling. Het publiek heeft met het afdwingen van een verlenging van de expositie zijn keuze bevestigd.

De voortgang van zijn ziekte en dan vooral voortgaande blindheid dwong hem tot keuzes: noodgedwongen werd het beeld technisch steeds simpeler. De Bailey House expositie is nog een collage-techniek waarin allemaal kleine losse foto's de hardheid van het lot van de geportretteerden verdoezelden. Zijn driedimensionaal object op Aids RelaTed art was al veel directer: foto's van naakte boze mannen rondom een overleden vriend. In het Michael-project (Wereld Aids Dag 1992) was er maar één beeld meer, zij het van een groot formaat. Nieuwe Helden is nog simpeler: de herhaling van het beeld dat hiv-positieven van zichzelf willen laten zien (zie Hivnieuws 26).

Het kan nog simpeler: Frits zelf en zijn aids, een serie zelfportretten over zeven jaar waarin hiv en kaposi langzaam de fysieke Frits naar de achtergrond doen verdwijnen. Niks zieligheid, nee strijdbaar. Het kan niet anders dan dat zijn laatste foto een geregisseerde foto van zijn sterven is. Nee, strijdbaar fotograaf De Ridder geeft niets zo maar uit handen: "Het was mijn leven, het is ook mijn dood".