Hivnieuws 64 - mei/juni 2000 p. 44

Op zondag 9 april is Anita ten gevolge van aids overleden.
Anita's leven was vol afwisseling. Op zeer eigen wijze leverde zij strijd tegen het taboe en de ontkenning die vooral vrouwen met aids tien jaar geleden nog zo sterk ondervonden. Zij vocht voor meer aandacht en zorg voor hiv-positieve vrouwen.
Anita leek soms meer trouw aan haar paarden dan aan haar afspraken. Ze vocht ook als een paard, waardoor zij veel vrouwen enthousiast kon maken voor de strijd. Als een van de weinigen durfde ze al in 1990 tijdens Wereld Aids Dag haar woordje te doen voor de televisie.
In het begin van de jaren 90 zat ze in het bestuur van de Hiv Vereniging. Zij werkte voor de telefoonlijn 'seropositieven bellen seropositieven'. Samen met Michelle, Jeannine, Esther, Gerda en Hannah was Anita oprichtster van de sectie Positieve Vrouwen. Met onrustige passie heeft zij een aantal jaren alles gegeven wat in haar zat.
Ondanks dat zij niet altijd even makkelijk was voor haar medestrijders, kreeg ze met hen gigantisch veel voor elkaar. In 1992 nam ze het initiatief om, voorafgaand aan de Wereld Aids Conferentie, een Vrouwen-Voorconferentie te organiseren. Later in Madrid zette zij zich in voor hiv-positieve gedetineerden.
Oersterk, letterlijk en figuurlijk: geen lift? Dan droeg ze toch een vriendin in een rolstoel de trappen af! Als ze iets voor elkaar wilde krijgen dan moest het ook wel meteen!
Ze wilde nog zoveel, maar haar lijf werkte niet meer mee.
Lieve, eigenwijze, warme, strijdlustige meid, bedankt voor je vriendschap en voor je aandeel in de opbouw van onze vereniging, we zullen jou met je eeuwige sjekkie missen.

Namens de Hiv Vereniging Nederland,

Jeannette Kok en Hans Amesz