partner

Arjen Broekhuizen

*

23 Januari 1955, Rotterdam

†

9 April 2004, 's Hertogenbosch

journalist

'Het Binnenhof', De GAY Krant, AIDS Info, Lust for Life (Schorer)

bijdrage 11 augustus 2010

Arjan Broekhuizen.
Geboren op 23 januari 1955, scheelde 11 jaar in leeftijd met mij, zijn enige zus.
Beide ouders zijn intussen overleden. Vader, geheel onverwacht, letterlijk ingeslapen in 1983 op 73 jarige leeftijd. Moeder na een lange ziekteperiode gestorven op 84 jarige leeftijd in 1998.

Na de lagere school in Ridderkerk het Johannes Calvijn Gymnasium gedaan in Rotterdam. In die periode heeft hij enige tijd bij een lerares in huis gewoond omdat hij problemen kreeg met zijn identiteit/puberteit/seksuele geaardheid. Heeft zichzelf uiteindelijk toegestaan om homofiel te zijn. Voor hem en mijn/zijn ouders een moeilijke periode. Vader kon het niet geloven: hij zag er veel te 'mannelijk' uit. Moeder was meer ongerust over het feit dat hij zo’n moeilijk leven zou krijgen. Eind jaren zestig lag dat nog behoorlijk anders dan nu. Aan mij had hij ook niet veel. Ik was tenslotte 11 jaar ouder en met hele andere dingen bezig. Ik trouwde in 1965 en kreeg in de periode ’65 - ’77 vier zonen, waarvan er één in 1976 door een verkeersongeluk is overleden. Juist in die voor hem moeilijke periode was hij alleen met al wat oudere ouders. Toch slaagde hij gewoon voor zijn eindexamen gymnasium, kreeg aardige vrienden en typische zeventiger jaren politieke denkbeelden, richting PPR… (later volledig 'omgeturnd'!)

Vervolgens Rechten gaan studeren in Leiden. Tijdens de studie gewerkt voor de Leidse Courant. Na zijn kandidaats (zo ging dat toentertijd!) een full time baan aangeboden gekregen bij de krant. Lang geaarzeld of hij dat moest aanpakken of toch doorstuderen. Als schrijver bleek hij een natuurtalent, had het erg naar zijn zin en er was nog geen vast omlijnd plan voor een baan na de studie. Hij woonde ook in Leiden en was net 21 geworden. Hij heeft uiteindelijk voor de schrijverij gekozen.

Na enige tijd werd er aan hem getrokken door de Gemeenschappelijke Persdienst in Den Haag (o.a. de uitgever van 'Het Binnenhof'). Hij is toen een aantal jaren parlementair redacteur geweest. Een leuke baan, waarin hij heel veel mensen heeft leren kennen. Is in Den Haag gaan wonen waar hij de liefde van zijn leven heeft leren kennen. Een bijzonder aardige vent, die cultureel attaché was op de Australische Ambassade. Een Australiër dus. Martin Golding. Arjan hield zijn eigen huis aan, maar was meestal in de ambassadewoning van Martin.

Wij hebben Martin leren kennen toen onze vader overleed. Hij is echter heel bescheiden op de achtergrond gebleven en nam geen deel aan de uitvaart. De familie (ooms, tantes, etc.) was niet op de hoogte van Arjans geaardheid. Moeder kon en wilde dat absoluut niet bekend maken. Zij keek in die tijd veel naar de EO en volgens de programmamakers daar is homofilie een ziekte die geneest als je maar genoeg bidt! Dat probleem heeft ze altijd gehouden, ondanks het feit dat ze Martin graag mocht en regelmatig bij de jongens in Den Haag logeerde toen Papa was overleden.

Het (toenmalige) standpunt van de kerk ten opzichte van de homofiele medemens heeft Arjan van het geloof van zijn ouders verwijderd. Overigens hadden die een 'angstig' geloof. Onze ouders hebben pas op late leeftijd belijdenis gedaan. Zij achtten zich daar niet goed genoeg voor. Moeder nog wat eerder dan vader. Zij kerkten in de Hervormde Kerk van Rijsoord/Ridderkerk. In de zestiger jaren was dat een bijna Gereformeerde Bondsgemeente. Later ging het meer de synodale richting op onder invloed van een nieuwe dominee. Ik ben vanwege mijn huwelijk Gereformeerd geworden (met hart en ziel) en moeder vond altijd maar dat bij die Gereformeerden alles mocht…!

Toen papa en mama veertig jaar getrouwd waren kregen zij van Arjan een nieuwe Bijbel – de oude was na veertig jaar trouwe dienst zowel van buiten als van binnen niet up-to-date meer. Hij heeft de kerk nooit echt verloochend – de kerk heeft hem in de kou laten staan, althans naar zijn idee.

De relatie met Martin heeft helaas niet lang mogen duren. Martin kreeg Aids. Ik denk dat hij bij de eerste gediagnosticeerde Aids-patiënten in Nederland behoorde. Weinig Aids-remmers in die tijd, dus een korte levensverwachting. Arjan heeft zijn baan in Den Haag eraan gegeven en is in Brabant gaan wonen. Zette een Media en Publiciteitsbureau op (eigen baas) en werkte parttime voor de Gay Krant in Best – vandaar Brabant. Allemaal om de mogelijkheid te hebben om voor Martin te zorgen. Arjan heeft zich zelf toen niet willen laten testen. Hij was/leek gezond en dat duurde maar voort.

Bij een van de reizen naar Australië is Martin daar achtergebleven (op aandringen van zijn moeder) en gestorven. Arjan was daar niet bij. Hij heeft heel lang nodig gehad om over dit verlies heen te komen. In deze kwetsbare periode leerde hij een andere jongen kennen, waarmee hij later is gaan samenwonen. Een totaal ander type, die ook wel wat problemen kon veroorzaken.

Arjen zette zich intussen met alle kracht die in hem was in voor de Aids-problematiek. Hij schreef voor medische bladen, was de publicist voor vele farmaceutische fabrieken, die zich allemaal stortten op het vinden van Aids-remmers etc. Hij heeft een boekje geschreven voor huisartsen hoe met HIV positieve patiënten om te gaan. Kortom hij wist al heel lang meer van Aids dan professionele medici. Hij was een veel gevraagd spreker op congressen, de wereld-aidsdagen all-over-the-world etc.

Maar toen hij 36 jaar was (een aantal jaren na het overlijden van Martin) werd bij een medische controle voor het verkrijgen van een hypotheek duidelijk dat hij ook HIV positief was. Desalniettemin bleef hij schrijven en spreken, al had dat nu wel een bittere bijsmaak.

Aan het einde van zijn leven was van een knappe, flinke vent van zo’n 200 pond nog slechts een skelet over. Eten kon hij maar moeilijk. Ondanks het feit dat hij graag iets wilde eten, werden regelmatig zijn maag en darmen 'afgesloten'. Dan kon er niets meer in. Er kwam alleen permanent van alles uit. Waar vandaan vraag je je af. Hij kon zijn lichaamstemperatuur niet op peil houden. Had het permanent koud. Droeg truien en broeken over elkaar heen. Z’n benen en voeten werden dik van het vocht. Kon bijna niet meer lopen, maar z’n geest werkte nog op volle toeren.

Is lid geworden van de Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie. Wilde wel stoppen, maar was bang. Ik kon hem niet helpen. Ik werd veel te emotioneel, want ik hield dolveel van hem.

In een beschrijving hoe hij zijn uitvaart wilde hebben, heeft hij als muziekkeuze opgegeven: Jesu bleibet meine Freude en het slotkoor uit de Matthäus Passion: Wir setzen uns mit Tränen nieder… Dat gaf mij de bevestiging dat er nog veel van het geloof van zijn ouders was overgebleven.

Wij hebben hem een bijzondere uitvaart kunnen geven met een intieme samenkomst van alleen familie en een paar speciale vrienden.
Hij is niet dood, zolang iemand nog aan hem denkt!

zuster Joke