HIVnieuws 43 - november/december 1996 p. 44

Op 2 september overleed Carmen. Ze was klein, taai en onverzettelijk, een wonder van levenskracht. Vorig jaar augustus was ze heel erg ziek en dacht iedereen dat het met haar afgelopen zou zijn, maar ze knokte zich er weer bovenop. Haar grootste drijfveer om door te leven was haar zoon Kevin, die zij graag volwassen wilde zien worden. Haar dood kwam dan ook voor vrijwel iedereen toch onverwacht - ze leek sinds vorig jaar een beetje het eeuwige leven te hebben.
Carmen werkte voor de sectie PDE en de HivPlusLijn en was een aantal jaren vaste medewerkster op het secretariaat. Bij alles wat ze deed was ze zeer uitgesproken. Haar eigenwijzigheid en koppigheid waren voor wie ermee te maken kreeg haast niet te nemen obstakels, maar ze had ook een onvoorwaardelijke inzet en een groot hart.
Toen ooit ter sprake kwam hoe ze na haar dood herinnerd wilde worden was een van de dingen die ze zei: "Piwi". Wat het betekende?
"Iets kleins, iets liefs, iets dat er, hoe klein ook, toch is. Dat past bij me." Hoe klein van gestalte ook, in bepaalde dingen was ze groot. Ze kon als geen ander de moed erin houden en doorgaan met leven, met grappen maken en nieuwe plannen bedenken. Een maand geleden nog wilde ze weer gaan werken. Nutteloos thuis zitten was voor haar een kwelling, ze kon het niet verdragen om niets voor anderen te betekenen. Ze wilde - zoals altijd - iets doen. Dat kan ze nu niet meer. Piwi is er niet meer, maar ze laat wel wat achter. Voor de een zijn dat de frutsels en fratsels die nog steeds her en der op het secretariaat rondslingeren, voor anderen is het meer dan dat: een diepe herinnering, een onuitwisbare indruk. Dag Carmen!