Douwe Gerrit Elsinga

*

24 Juli 1951, Doorwerth (FR)

†

22 December 1997

bloemsierkunstenaar

bestuurslid afd. Gelderland van de Hiv Vereniging Nederland, Aids Memorial Day comité

De naamvlag voor Douwe is gemakt door zijn partner Hans.

Waarom ervoor gekozen om de naamvlag zo te maken; kleuren, vormen e.d. Vooraf moet ik even kwijt dat ik het moeilijk vind om te omschrijven wat alle symboliek zoal inhoudt. Het maken van deze vlag blijft voor mij een boekwerk vol met herinneringen welke zich bevinden op de lijn van verdriet en vreugde. Toen Douwe nog leefde, spraken we uiteraard wel eens over het begrip naamvlag. Zelf voelde ik toen al de behoefte om zijn vlag alleen te maken, waarop Douwe zei dat daar niets mis mee was, aangezien er ook een tweede mag worden gemaakt door b.v. zijn vrienden. Dit gaf mij de vrijmoedigheid om er na een ½ jaar na zijn overlijden mee te beginnen. Het patroon ontstond in mijn hoofd. De vlag is bijna in zijn geheel geborduurd. De rest is erop genaaid (zijkanten + rood/gouden rand boven en onder).

De kleuren heb ik gekozen vanwege hun realiteit en, ondanks de kleurrijkheid, om harmonie te behouden tussen alle symboliek samen. Tevens waren deze kleuren in het huis van Douwe te vinden in meubels, beschildering (veel zwarte afwerking met wit) e.d. Het bovenste gedeelte en het onderste gedeelte is symmetrisch in vorm/gespiegeld vanaf de middellijn. Globaal heb ik geprobeerd om links de plek te gebruiken om mijn rouw weer te geven en rechts die van leven en vriendschap.
*Links → de koperen vaas stond bij zijn kist, met aronskelken. Het zwarte kant erboven komt van een waaier, die ik eens in Spanje van Douwe kreeg. .
De driehoek  (zwart/wit/grijs) symboliseert een pyramide van pijn en verdriet. Links boven een omgekeerd wijnglas , als ware de geledigde beker, met daarbij een driehoek, gemaakt van stof die Douwe in zijn hal had gedrapeerd.
*Rechts → De twee kandelaars stonden bij Douwe op tafel en werden veelvuldig gebruikt. Tussen deze kandelaars heb ik onze vriendschap weergegeven, in pasteltinten van de regenboog - een kolom welke hartvormig wordt naar boven toe ( 2 wezens welke één zijn, met een gouden hart en kroon). De rode driehoek (links van linkerkandelaar) geeft de kleur van bloed en leven aan, zo ook de groene torentjes en naar zijn naam gerichte strepen.
De zwarte torentjes + strepen symboliseren hetzelfde, maar dan de zekerheid v/d dood en het gemis. Rechtsboven 6 driehoeken, gemaakt van een homovlag die bij Douwe buiten bij het balkon hing. Daarmee geef ik zijn vrienden weer, die in een bewonderenswaardige vorm Douwe altijd bijstonden.
De meandertekens komen oorspronkelijk van een vakantie in Spanje, waar ik ze zag als lijstwerk in ons logeeradres en op tal van andere plekken.
De rand (bovenkant) loopt links en rechts wat af, waar een kruis overgaat in een lijn met einde. Douwe hield veel van o.a. toneel. Hij heeft zelf (tijdens zijn hiv.pos. zijn) nog rollen gespeeld. Vandaar het geborduurde toneelgordijn (links en rechtsonder de bovenste rand). De afwerking van de boven- en onderrand met wijnrood en goud accentueert genoemd gegeven. Zo ook het bordeaux-rood als basisvlakken voor beide zijvlakken.
De roze driehoek (middenboven + red ribbon met de overslag bestaande uit de regenboogkleuren) is van dezelfde kleur als de verf in zijn hal en er is in een groene vierhoek geplaatst met lentegroen en met in verschillende richtingen geborduurde driehoeken.
Weerskanten v/d roze driehoek; blauwe vlakken; van licht in het midden tot donkerder naar de weerszijden: Trouw.
Daaronder 2 witte rondjes met red-ribbons op hun zijde.
Verder gele bloemknoppen en 2 rood/roze langwerpige driehoeken met een bordeaux-kleurig takje. We hielden beiden veel van de natuur.
Links een hartvormige weergave; Douwe was van beroep bloemsierkunstenaar. Dit hart staat aan het einde v/d grote regenboog; de helft van dit hart draagt de zwarte band v/d dood , bewust tegen de linkerzijde maar toch op zichzelf staande. De wereldbol; Douwe heeft veel gereisd in zijn leven. Daarnaast verrichtte hij veel werk in de Aidswereld
(Hiv Vereniging Gelderland/ Aids Memorial Day Comité). De regenboog stijgt vanachter de aardbol op en is geborduurd uit kruisjes, die voor mij alle mensen op aarde weergeven die reeds aan Aids zijn overleden (kruisjes tot 1e bocht).
Onder de regenboog Douwes naam + de datums van zijn geboorte- en overlijdensjaar. In zwart en wit geborduurd, met een zachtgouden draad door de zwarte rand en initialen.
De 2 palmtakken: Douwe wilde alleen 2 palmtakken op zijn kist tijdens de begrafenis.
De zilveren ring om de takken droeg Douwe en schonk hij mij;  ik hoop hem te dragen tot mijn dood. De takken staan voor zijn levensboek; niet in te zien en wijzend naar boven, naar de ruimte en het heelal. De Hebreeuwse tekens duiden op de tijd dat hij in Israël was (vóór onze relatie) en de verbondenheid die hij bleef houden met dat land. De tekens geven de naam Douwe weer in spiegelvorm, om de symmetrie in de rand niet te schaden. De lijnen die vanaf de punten van 't boek naar de zijkanten lopen, zijn als afscheiding bedoeld om wat diepte te creëren en de borduursteken af te bakenen.
Het totale roomwitte oppervlak als ondergrond is per vlakken geborduurd in verschillende visgraat-borduursteken (nou ja, zo noem ik ze maar).
Onder de bovenste rand hangen aan weerskanten 7 sterren * ; het getal van volheid in lief en leed. Ook tussen de kandelaars hangen aan het hart 2 sterren.
Wat overblijft zijn twee gele wachters in de onderste rand; stilistische sfinxen met een pijl van door elkaar lopende  driehoekjes.
In de vlag zijn ± 50 driehoeken verwerkt, waarvan er ook veel gebruikt zijn om een symbolische vorm in vorm en kleur te ondersteunen.

Het is nogal praktisch weergegeven, maar dat het maken van een naamvlag gepaard gaat met talloze emoties is jullie ook niet onbekend. Zelf ben ik erg blij dat ik het kon volbrengen. Soms werkte ik weken intens aan de vlag, maar ook lange periodes niet; dan was mijn hart er niet voldoende bij. Ik heb d.m.v. het vele borduren op een onverwachte manier veel vorm kunnen geven aan het (blijvende) gemis. De solistische manier bleek voor mij persoonlijk goed te zijn, al heb ik uiteraard toen en nu mijn medemensen nodig gehad om de omlijsting van het 'verder kunnen' rond te maken en te houden. Ik draag de naamvlag van harte over aan jullie project, wetende dat het in passende en goede handen is.