“Het is mooi geweest zo”

Op de grens van mijn verjaardag, het is nu 26 november, kijk ik terug op 36 wisselende goede en minder goede jaren. Ik zal proberen in blokken van jaren mijn persoonlijk voelen in die periode te omschrijven.
Vanaf mijn geboorte tot aan mijn twaalfde heb ik een onbezorgde periode gekend. Een goede opvoeding door fijne ouders en een goed samenzijn met m’n broers en zussen. De verhoudingen onderling binnen het gezin waren harmonieus.
Na m’n twaalfde ging ik mij anders voelen en gedragen. Deels was dat pubertijd, deels was het mijn ontluikende homoseksualiteit. Dit is een niet al te makkelijke periode geweest. Tot mijn 16de heb ik hiermee geworsteld. Toen heb ik verteld dat ik homoseksueel was. Mijn ouder waren geschokt, maar al snel ging dat over in acceptatie.

Op mijn 17de ben ik zelfstandig gaan wonen in Amsterdam. Na een jaar van ups en downs ben ik thuis terug gekomen.Gefrustreerd en zonder geld. Pa en Ma hebben mij met open armen ontvangen en gesteund waar ze konden.
Toen ontmoette ik Jan, en met hem heb ik een ruggengraat op kunnen bouwen.
In ’83 ben ik op mezelf gaan wonen in Purmerend. In twee jaar heb ik het echte leven leren kennen en kreeg ik een vaste baan in Amsterdam. Een heerlijke periode was dit.
In ’85 leerde ik Hendrik kennen.Hij reed motor bij de Motor Club Groningen en ik ook. Na zes maanden ben ik in Weidum bij hem ingetrokken en na twee jaar kochten wij een mooi huis in Weidum. Een heerlijke periode hebben wij hier doorgemaakt.

Op 3 Augustus 1989 hoorde ik dat ik seropositief was. Dat was een enorme ommekeer in onze relatie, zeker voor mij. Vooral verschillende opvattingen over de toekomst leidden tot een relatiebreuk. Ook het feit dat Hendrik niet HIV+ plus was, speelde een grote rol. In’90 gingen we uit elkaar.
M’n werk was inmiddels door mijn gezondheid gestopt. In juli ben ik weer zelfstandig gaan wonen in Weidum.
Ik werd actief bij de HIV-vereniging, de plaatselijke toneelvereniging en de jeugdclub. En ik had ook nog tijd om te kaatsen.
Via de HIV-vereniging leerde ik Jeppe kennen ( in ’92) met wie ik een bijzondere relatie aanging. Hij  bleef in Amsterdam, ik bleef in Weidum.
Terugkijkend zie ik dit als zeer plezierig. Het feit dat hij ook HIV+ is maakte een hoop dingen gemakkelijk. Ook in Weidum is hij graag gezien.
Nu,  in mijn laatste weken, gaat er veel door me heen, maar ik zie alleen positieve zaken. Wat heb ik de laatste zes jaar nog veel gedaan. Ik heb er het uiterste uitgehaald wat er in zat! Ook mede dankzij familie, vrienden, Jeltsje en vooral Jeppe.

“Het is mooi geweest zo”
Ik ben nu moe en tevreden gegaan. Op naar een nieuw begin.

Egbert Scheel