Melle Visser

*

16 December 1945, Schiermonnikoog

†

31 Oktober 1994, Amsterdam

reklametekenaar, verpleegkundige, beeldend kunstenaar

Oi! Sjalhomo Nieuwsblad jg. 4 nr. 3 - november 1994 p. 6

Buddy Life
Vaarwel, lieve Melle

In de vorige Buddy Life hadden we nog vier vakantiedagen in Tunesië tegoed. Mijn droom kwam niet uit. Wel was Melle, na
een perfecte vakantie, op het vliegveld plotseling verdwenen... Omdat wij met de rolstoel niet via de normale weg bij de gate konden komen, een monumentale trap, verzocht de grondstewardess ons in de hal achter de douane te wachten. Vandaar zouden wij op andere wijze naar het vliegtuig worden gebracht. Na ruim een half uur wachten werd ik het zat en besloot naar het kantoortje te lopen en te vragen hoelang zij ons daar nog lieten staan. De dame met de walkie-talkie zei dat wij nog een momentje geduld moesten hebben en op mijn vraag hoelang dit keer dat momentje dan wel zou duren zei ze 'Encore dix a vingt minutes, madame.' Dit was voor Janny en Alan voldoende tijd om nog even naar de taxfreeshop boven aan de trap te hollen voor de broodnodige sigaretten en een flesje drank. Zij hadden de hielen nog niet gelicht of madame Walkie Talkie kwam aangerend met de mededeling dat we mee moesten en ze wilde Melles boardingpass. Ja, die had Alan en ik vroeg haar een minuutje te wachten, zodat ik die snel uit de shop kon halen. Twee minuten later kwam ik hijgend weer beneden en halverwege de trap zag ik tot mijn schrik dat Melle met rolstoel en al verdwenen was. Toen ik omkeek stonden Alan en Janny al achter me. 'Hij is weg', zei ik. 'En mijn tas met boardingpass en m'n hele hebben en houden ook!' Een grote Surinaamse vrouw, ook in een rolstoel en wachtend op een vlucht naar Birmingham zei bemoedigend met een onverwacht hoog stemmetje: 'They took him away'. Ik vroeg: 'In which direction did they go?' 'I don't know', was het antwoord. Let je even niet op! Weg maatje. Nadat wij wat verdwaasd om ons heen hadden gekeken kwam madame W. Talkie op ons af en zei dat we via de normale weg aan boord moesten en dat monsieur Visser naar de aeroplane werd gebracht.

Vol vertrouwen gingen wij via de trap de bus in naar het vliegtuig. Daar aangekomen vroeg ik de stewardess of Melle al aan boord was. 'Nee', zei ze, 'en ik weet ook niets van een rolstoelpassagier. Maar gaat u vast aan boord, dan check ik het even.' Inmiddels was de gezagvoerder, op zijn horloge kijkend, de trap af gekomen en ingelicht. 'Gaat u maar aan boord, hoor.' 'Geen denken aan. Ik blijf hier staan totdat ik zeker weet dat hij niet in een verkeerd vliegtuig zit en vertrekken zonder hem doen we niet, al moet ik voor de wielen gaan liggen', riep ik dreigend. De man ging bellen en nog eens bellen en na tien minuten zagen we hem in de verte aankomen. Na veel gedoe kon Alan hem van zo'n hijsplateau het vliegtuig intrekken met mijn tas. Gelijk glommen zijn ogen weer en kregen we de slappe lach. Hij was nee-nee-nee-roepend weggereden naar een wachtruimte met meerdere rolstoelers, maar als je bijna niet meer kunt praten is dat geen lolletje. Enfin, alles kwam terecht en drie uur later arriveerden wij in de -natuurlijk- plenzende regen in Amsterdam, waar Willem en Hans en enkele goede vrienden ons opwachtten.

Zoals we allemaal wisten ging Melle na de vakantie snel achteruit. Hij baalde dat de met drie weken verlengde zomer nu echt voorbij was en dat hij niet meer naar buiten kon.
Na twee weken besloot hij geen chemokuur en medicijnen meer te nemen. Op 31 oktober is mijn maatje tevreden doodgegaan, zoals hij het wilde: Alan aan de ene kant van het bed, ik aan de andere kant en Willem, Janny en de rest van z'n intimi in een halve cirkel om het voeteneind. Hand in hand over de streep, precies zoals we hadden afgesproken. Op 4 november hebben wij definitief afscheid van hem genomen, ook zoals hij dat wilde, Melle was een prachtig mens. Lief, creatief en buitengewoon moedig. Ik heb ontzettend veel van hem geleerd. Melle, ik zal je nooit vergeten. En Alan is een vriend voor het leven geworden. Buddy zijn is prachtig!

Vic Jacobs