BEGIN IN NEDERLAND

Het begin van de Nederlandse QUILT

In 1987 vond in Washington de eerste grote internationale QUILTpresentatie plaats. Bijna tweeduizend naamvlaggen lagen uitgespreid. De Nederlander Gart Zeebregts was als vrijwilliger bij The NAMES Project betrokken en raakte diep onder de indruk van de kracht van dit geweldige gedenkteken. Als hun International Outreach Coordinator wilde hij de QUILT ook in Europa meer bekendheid geven.

Van de VS naar Europa
In juni 1988 vond in Stockholm de vierde Wereld Aids Conferentie plaats. De conferentie was zuiver wetenschappelijk en voor emoties was er eigenlijk geen plaats. The NAMES Project was uitgenodigd de conferentie bij te wonen om ook de zo onderbelichte menselijke kant te laten zien. Cleve Jones en Gart Zeebregts toonden quiltblokken met Europese - ook Nederlandse - naamvlaggen erin en vertelden de aanwezigen over The NAMES Project. Velen waren onder de indruk. Ook Jonathan Mann, voorzitter van de World Health Organisation (WHO). Deze besloot er alles aan te zullen doen om The NAMES Project te steunen.

De menselijke kant
Gart Zeebregts toerde dat jaar door Europa om de mensen te enthousiasmeren en te assisteren bij het opzetten van een Namen Project. ’35.000 doden zeggen je niets, maar 35.000 naamvlaggen laten pas tot je doordringen welk een menselijk leed er achter die harde statistieken schuilgaat’ zegt hij in een artikel in de Gay Krant. De Gay Krant besteedde regelmatig aandacht aan zijn initiatief en stelde zelfs haar adres beschikbaar voor mensen die een naamvlag wilden inzenden. Toch was het niet eenvoudig om hiervoor in Nederland voet aan de grond te krijgen.

Nederland: voorzichtige start
In mei 1988 bezocht Zeebregts de Hivcafé-avond in het COC in Amsterdam. Hij had drie naamvlaggen bij zich, allemaal zelf gemaakt, waaronder het eerste doek voor de Nederlandse Quilt, voor klassiek pianist Youri Egorov. Die droeg hij over aan de Belangenvereniging Mensen met Aids (BMA), de voorloper van de Hiv Vereniging Nederland. Jeannette Kok, destijds bestuurslid van de BMA, kreeg ze overhandigd. Ze was onder de indruk van de doeken, maar twijfelde of dit wel zou aanslaan in Nederland. Daarom legde ze contact met nabestaanden om te horen wat zij ervan vonden. Een aantal mensen reageerden enthousiast. Het begin was er.